ทบทวนตัวเองดูนะครับ ;)

เด็กมีวุฒิภาวะไม่มากเท่ากับเรา ซึ่งผ่านประสบการณ์รู้ร้อนรู้หนาวมามากกว่า

เมื่อหนูทำแบบนั้น สภาพจิตของพวกเขาก็จะตกลง และจิตสำนึกจะไม่เกิดจากตัวของเขาที่รู้ตัวเอง แต่กลับเกิดจาก "ความกลัว" แทน

และหลังจากนั้น "ความกลัว" นั้นจะเป็นแปรเปลี่ยนเป็น "ความเกลียด" ในตัววิชานี้แทน

สภาวะแบบนี้ "อันตราย" เหลือเกินครับ อันตรายต่อจิตใจของเด็กทำให้มีวิธีคิดที่ผิดเพี้ยนได้ครับ

ในฐานะที่เราเป็น "ครู" เราต้องรู้จักอดทน อดกลั้น (ตามที่ครูเคยบอกกับเราในตอนท้าย ๆ จำได้ไหมครับ) หากไม่ไหว ให้ใช้วิธีการเดินออกจากห้องเรียนสักพักครับ

เมื่ออารมณ์เย็นลง เราก็สามารถควบคุมตนเองได้

และถือเป็นการให้โอกาสให้เด็กได้คิดในสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อครูเดินออกมา

แล้วจึงเข้าไปแจ้งเหตุผลจากเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ให้เขาเข้าใจถึงผลที่เกิดขึ้น

วาทศิลป์มีเท่าไหร่ ใส่ไปให้หมด เมื่อเด็กเกิดสำนึกแล้ว (เราสังเกตเห็น)

เราจึงเริ่มการสอนต่อ ครับ ;)...

ด้วยความห่วงใยนะครับ สาวิตรี ;)...