พระอาจารย์: เรื่องประชานิยมและรัฐสวัสดิการ ผมเห็นว่าเป็นการสร้างปัญหาระยะยาวแบบที่รุนแรงมากครับ มีตัวอย่างในยุโรป เป็นการปัดภาระไปให้ลูกหลานรุ่นต่อไป โดยส่วนตัวก็ไม่ได้เห็นด้วยครับ

แต่โดยนัยของข้อคิดเห็น ไม่ได้เขียนคัดค้านครับ เพียงแต่ตั้งข้อสังเกตว่า เป้าหมายของการทำแผนแม่บท อยู่ที่กระบวนการ (คืองบประมาณในการขับเคลื่อน กระทรวงจะทำอะไร ผู้ทำแผนรู้ตัวว่ามีข้อจำกัดอะไรบ้าง) แทนที่จะอยู่ที่เหตุ (คือประชาชนอยากได้อะไร มีปัญหาอะไร จัดลำดับความสำคัญอย่างไร ใช้วิธีการใดในการแก้ไข)

สองอย่างนี้ ดูๆ ไป ก็เกี่ยวข้องกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ แต่การแก้ไขปัญหา ควรจะแก้ที่เหตุไม่ใช่หรือครับ ถ้าเราเริ่มต้นการทำแผนด้วยการตั้งคำถามที่ไม่ถูกต้อง คำตอบจะถูกต้องหรือครับ

แล้วนั่นอาจจะอธิบายได้ว่าทำไมแผนแม่บท จึงไม่ค่อยโดนใจจังๆ (แต่ก็ไม่ใช่ว่าเหลวเป๋วโดยสิ้นเชิง)

คุณ Bluebonnet: ผมเห็นด้วยกับคุณ Bluebonnet ว่าขนาดของเศรษฐกิจไทย ก็ไม่ได้ใหญ่จนใครๆ จะให้ความสำคัญ (ยกเว้นพวกเราคนไทยเอง)

แต่เราก็ต้องพยายามหา niche หาทางรอดให้ได้ครับ ผมไม่มีคำตอบเหมือนกัน เพียงแต่รู้สึกว่าทางออก คงไม่ด่วนเหมือนอาหาร fast food -- แต่เริ่มแก้ไขเสียตั้งแต่วันนี้ มองสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง เลิกหลอกตัวเองเสียที น่าจะดีกว่าเลื่อนออกไปเรื่อยๆ ไม่ใช่หรือครับ