น้องโอ ค่ะ

พี่รีมองๆเหมือนคุ้นๆลักษณะใบหมี่ที่น้องว่านี่ ...เหมือนกับต้นทังที่บ้านพี่เลย ใบทังนำมาห่อขนมได้ ชาวบ้านจะนำมาห่อข้าวหมากค่ะ ค้นเจอ อ้าว!คือต้นเดียวกัน นี่เอง

บ้านพี่เรียก "ต้นทัง" ค่ะ

ขอบคุณน่ะค่ะที่นำมาแบ่งปัน^^

ปล.มีจากข้อมูลจากที่นี่

http://www.ist.cmu.ac.th/researchunit/pcrnc/index.php?option=com_content&task=view&id=348&Itemid=1

"ใบหมี่เป็นพืชในท้องถิ่น หาได้ง่าย ราคาไม่แพง ชาวบ้านนิยมนำมาใช้สระผมเนื่องจากมีสารเมือก (mucilage) ที่มี polysaccharide เป็นองค์ประกอบหลัก สารสกัดจากใบหมี่มีสารสำคัญที่มีสมบัติเป็นสารเพิ่มความหนืดสำหรับผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางหรือยาที่ใช้ภายนอก ใบหมี่มีชื่อในตำรับยาล้านนาว่า หมีเหม็น มีชื่อในท้องถิ่นอื่นในภาคเหนือว่า มะเย้อ, ยุบเหยา, หมีเหม็น, ยุกเยา, ยุบเย้า, ดอกจุ๋ม (ลำปาง), หมี่, ตังสีไพร (พิษณุโลก), เส่ปึยขู้ (กะเหรี่ยง, แม่ฮ่องสอน), หมูเหม็น (แพร่) ในภาคกลางว่า อีเหม็น (กาญจนบุรี), อีเหม็น(ราชบุรี) ในภาคตะวันออกว่า กำปรนบาย (จันทบุรี), หมูทะลวง, มะเย้อ (ชลบุรี),ยุบเหยา, หมีเหม็น ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือว่า มี่ (อุดรธานี) ในภาคใต้ว่า ทังบวน (ปัตตานี), มือเบาะ (มลายู, ยะลา), ม้น(ตรัง) ใบหมี่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Litsea glutinosa (Lour.) C.B. Rob., L. sebifera Blume, L. Chinensis Lam. แต่ไม่มีชื่อภาษาอังกฤษ และอยู่ในวงศ์LAURACEAE"