สวัสดีครับคุณครูจ่อย

ทำให้นึกถึงเพลง “เบื่อ”  ของ พงษ์สิทธ์ คำภีร์

เปลี่ยนไปตามยุคสมัย เปลี่ยนทั้งจิตทั้งใจ เปลี่ยนกันได้เปลี่ยนกันดี
ของเก่าๆ น่าเบื่อสิ้นดี คิด คิด คิดหาวิธี ผลักใสให้ห่างกาย

หน้าเก่าๆ เดินแถวตบเท้า เรียงรายเต็มทางสองทาง ผ่านตาทุกวี่วัน
กัดกันเข้าตั้งหน้ากัดกัน การงานมีไม่ต้องทำ ตั้งหน้าระวังอย่างเดียว

เปรียบไปเหมือนกับใส่ถุงเท้า ไม่ยอมถอดซักสักคราว  เท้าก็เหม็นสาวก็หนี
คนใหม่ๆ เปลี่ยนหน้ามั่งซิ ไม่งั้นสักวันคนหนี ไม่เหลือมีแม้คนเดียว

*โรคเบื่อรุมเร้าเกิดทุกมุมเมืองไมตรี เสาะหายาดีมารักษาแล้วมากหลาย
โถคนใจร้ายอยากเห็นเราเบื่อ จนกัดลิ้นตายแต่เรากลัวตายกลัวเจ็บลิ้นเราไม่ทำ

(ซ้ำ * )

รักชาตินั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่หลงชาตินั้นไม่ดี บ้านเมืองมีกติกา
เสียงชี้ขาดของปวงประชา ตามบทบัญญัติของชาติประชาธิปไตย

อันอำนาจวาสนา ถึงเป็นใครถ้าได้มา มักหวงแหนลุ่มหลง
ปลงซะเถอะตามพระพุทธองค์ ถึงคราวลงต้องลง คนใหม่มาดูท่าดี
ปลงซะเถอะตามพระพุทธองค์ ถึงคราวลงต้องลง คนใหม่มาดูท่าดี