ฟังเพลงแล้วซึ้งจริงๆค่ะ ดิฉันเป้นครูสอนเด็กระดับประถมของโรงเรียนขยายโอกาสแห่งหนึ่ง ครั้งหนึ่งเคยปฏิบัติการสอนระดับชั้นอนุบาลอยู่หลายปีเพราะทางโรงเรียนขาดครูอนุบาล ซึ่งทำให้รู้สึกเลยว่าเด็กเล็กๆนั้นน่ารักจริงๆ......แต่พอเติบโตไยความน่ารัก..ความเดียงสาของเขาเหล่านั้นจึงหายไปหมด ความนอบน้อมต่อครูบาอาจารย์...กริยามารยาทที่ปฏิบัติต่อครูบางครั้งก็ไม่เหมาะสม......รวมถึงกิริยามารยาททั่วๆไปด้วย.......ดิฉันว่าความเป็นไทยของเราคงจะเหลือน้อยเต็มทีหากไม่หันมาร่วมมือกันปลูกฝังสิ่งที่ดีให้กับเด็กๆเสียแต่วันนี้...... น่าเป็นห่วงอนาคตของชาติจริงๆนะคะ