สวัสดีครับ....

พี่อุ้มบุญครับ ได้ไปเชียร์ไกลถึงปักษ์ใต้เลยนะครับ

มิหน้าหายหน้าหายตาไปนานนม

คนใต้จริงใจมากครับ ผมมีเพื่อนปักษ์ใต้หลายคน

และพี่น้องปักษ์ใต้เป็นมีความกรุณามากครับ

เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2538 ผมประสบอุบัติเหตุรถคว่ำที่ในเขตนครศรีธรรมราช

จะไปปาดังครับ มันเกิดขึ้นรวดเร็ว แต่ผมในรถ ภาพมันเหมือนสโลโมชั่นมาก

ชาวบ้านแถวนั้น รีบเอาตัวพวกผมออกมา เพราะใกล้แหล่งน้ำ

ถ้าไม่ได้ชาวบ้านแถวนั้น คงจบชีวิตที่นั่นครับ

พี่ของผมแขนหัก ส่วนตัวผมไม่เป็นอะไรมาก

พี่ต้องนอนที่ ร.พ.จังหวัด เกือบ 2 สัปดาห์ครับ

เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเขาดูแลผมดีมาก ยิ่งรู้ว่า ผมเป็นหมออนามัยแถวภาคอีสาน

หลายท่านในตึก หิ้วผมไปบ้านด้วย ไปเลี้ยงข้าวร้านอาหาร และไม่วัดพระที่วัด

ตอนนั้นพระพิณเนศไม่ดังนะครับ

ผมสำนึกบุญคุณตลอดมาครับ

สรุป....คนใต้ใจดี และผมเป็นหนี้ชีวิตของคนปักษ์ใต้ครับ

ขอให้ R2R ที่ภาคปักษ์ใต้เบ่งบาน งดงาม และเต็มเปี่ยมด้วยความรัก

และความมุ่งมั่นของอาจารย์กะปุ๋ม และพี่อุ้มบุญ

ที่แสนดีของผมนะครับ

ทานข้าวมาแล้ว แต่เห็นบันทึกหิวจัง และอยากเล่นน้ำครับพี่