ปิดเทอมได้มีโอกาสกลับบ้านที่ชายแดน อ.บ้านกรวด จ.บุรีรัมยื หลังเหตุการณ์ทหารเขมรยิงบืนใหญ่เข้ามาตกในเขตหมู่บ้านตามแนวชายแดนไทยนั้น ทำให้หวนคิดคำนึงถึงเหตุการณ์ เมื่อปี 2523 ซึ่งดิฉันได้บรรจุเป็นครูใหม่ๆ เคยพาเด็กนักเรียนหลบกระสุนปืนใหญ่ลงหลุมหลบภัย มาแล้ว และยังเคยให้ความช่วยเหลือชาวเขมรอพยบที่ลี้ภัยสงครามเขมรแดงสงครามล้างเผ่าพันธ์ ที่หนีตายมาอาศัยอยู่ตามรอยตะเข็บชายแดนไทย ด้านการเจ็บป่วยไข้ป่า ชาวเขมร และ เด็กๆซึ่งขาดแคลนเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และอาหาร ภาพหน่วยงานUNBRO และทางการไทยได้ให้การการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ให้พื้นที่เป็นศูนย์อพยบ พักพิง มาณ.วันนี้

เมษา ปี54 เชื้สายของชาวเขมรเหล่านั้น ก็ตอบแทนประเทศไทยโดยทำการยิงปืนใหญ่ ทั้งอาวุธหนัก อาวุธเบา ลอบทำร้ายทหารหาญ ทำให้ทหารไทยและพื่น้องไทยเสียชีวิต บาดเจ็บ เดือดร้อน ที่ไม่สามารถทำมาหากินได้ตามปกติ เหมือนพระยาละแวก จอมอกตัญญู ตามประวัติสาสตร์ชาติไทยในอดีต และถ้าคิดทบทวนให้ดีๆ เขมรก็จะรุกรานไทยเรา ทุกครั้งที่พวกเราแตกความสามัคคีกัน เราชาวไทยเลิกทะเลาะ กันหันหน้ามาจับมือกัน ด้วยรักและสามัคคี เพื่อเอกราชของชาตืไทยให้คงอยู่ตลอดไป