เวลาที่ลูกอยู่กับเราช่วงเรียนประถม มัธยม ก็อยากให้โตเร็วๆ เมื่อไรจะเรียน

จบเสียที เพราะเหนื่อยทั้งพ่อแม่และลูก... แป๊บเดียวเขาก็จบแล้ว ปีกกล้าใจแกร่ง

พอก็ต้องปล่อยให้เขาโผบินออกไปสู่โลกกว้างแหละค่ะ ครูดาหลาเข้าใจความ

รู้สึกของพ่อแม่ดีค่ะ เพราะเรารักลูกจึงให้เขาออกไปเผชิญโลกกว้างเอง โดยพ่อ

แม่ให้กำลังใจอยู่ข้างหลังค่ะ

ขอบคุณภาพสวยๆ และเรื่องราวของครอบครัวที่เก่งและแกร่งนะคะ

      ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้ครูธนิตย์และครอบครัวค่ะ