สวัสดีครับคุณครูอิงจันทร์

ความเห็นของคุณครูตรงประเด็นครับ  เมื่อกระผมเขียนบันทึกนี้ขึ้นมา  ปรากฎว่า  ปัญหานี้เป็นปัญหาระดับชาติเลยละครับ  เพราะทุกคนเจอปัญหาแบบเดียวกันหมด  และทุก ๆ คนเจอปัญหาเดียวกันหมดเลยเมื่อคุยกันไปเรื่อย ๆ

ครูอิงจันทร์ก็เกือบประคองชีวิตไม่รอด  ทั้งลูกทั้งครู  สงสารครับ  เห็นใจเมื่อถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้สะท้อนจิตใจอย่างยิ่ง  คำว่าลูก  คำว่า พ่อ  คือเสาหลักของชีวิตโดยแท้ ....

เช่นกัน  ถ้ากระผมเสียชีวิต  แล้วลูกจะเป็นอย่างไร  ถ้าลูกเราเสียชีวิต  แล้วจะเป็นอย่างไร  อุบัติเหตุไม่ใช่เรื่องอะไรเลย  ประการแรกสุดเลย  กระผมตั้งประเด็นไว้ที่เรื่องอันไร้สำนึกโดยแท้  ที่เหลือนอกจากนี้จะเป็นองค์ประกอบตลอด  เช่น  ถ้าเรามีจิตสำนึกที่ได้รับการเฝ้าบ่มเพาะอารมณ์แงความรัก เอื้ออาทร  อารมณ์แห่งความไม่เร่งรีบ  อารมณ์ของการไม่แข่งขัน  เราจะพบคำตอบได้ว่า  ชีวิตมีความประเสริฐสุด

เราจะไม่ทำร้ายชีวิตทุกชีวิต  ทั้งที่เจตนาและไม่เจตนา 

ย่ายิ้มจะฟันจอบลงผืนดินเพื่อทำฝายกั้นน้ำ  ย่ยิ้มยังขอขมาป่า  ขอขมามดหนูแมลง  สำคัญเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด  จิตสำนึกแห่งความประเสริฐสูงสุด

ขอขอบพระคุณมากครับคุณครูอิงจันทร์ ที่เข้ามานำเสนอเรื่องราวที่ตนเองประสพพบ  ขอให้พระคุ้มครองขอรับ