เปิบข้าวทุกคราวคำ    จงสูจำเป็นอาจิณ

เหงื่อกูที่สูกิน           จึงก่อเกิดมาเป็นคน

ข้าวนี้น่ะมีรส            ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังซิทุกข์ทน   และขมขื่นจนเขียวคาว

จากแรงมาเป็นรวง     ระยะทางนั้นเหยียดยาว

จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ

เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

ปูดโปนกี่เส้นเอ็น     จึงแปรรวงมาเป็นกิน

น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง     และน้ำแรงอันหลั่งริน

สายเลือดกูทั้งสิ้น     ที่สูซดกำซาบฟัน

กาพย์ยานี ๑๑ มักไม่นิยมเสียงสูง  เพราะต้องการให้เนื้อหากระชับ รวบรัด จึงมักแทรกคำตายอยู่ในวรรคด้วยค่ะ สำหรับคนเพิ่งฝึก  แต่งได้ในระดับนี้ก็ถือว่า ดีค่ะ  สู้สู้