เมื่อได้เกิดมาแล้ว  สิ่งที่คนเราพัฒนาการเรียนรู้ คือ การเรียนรู้ทางภาษากาย และภาษาใจ

ดิฉันมองว่า ทารก เมื่อตัวเองยังไม่พร้อมช่วยเหลือตัวเองทางร่างกาย เขาก็มีความพร้อมช่วยเหลือตัวเองทางภาษาใจอย่างมาก  จนกว่า จะโตขึ้น แล้วมีความพร้อมทางร่างกายค่ะ

ทั้งนี้ ก็ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เกื้อกูลให้เกิดการพัฒนา ตามโชคชะตา และสิ่งแวดล้อมของตัวเองที่ได้เข้ามาช่วยปลูกฝังด้วยค่ะ

บันทึกของท่านอาจารย์ น่าติดตามนะคะ  ขอบคุณค่ะ    

อ้างถึง

http://gotoknow.org/blog/devdham/430822  

on time [IP: 124.120.61.221]    12 มีนาคม 2554 17:52  

เด็กช่วยเหลือตนเองไม่ได้จริงหรือ…  

การเรียนรู้ของเด็กๆ  เปรียบเหมือนการอ่านหนังสือ กองใหญ่  ที่อยู่ตรงหน้า    ต่อให้อ่านได้หมด  ก็ยังคงต้องใช้เวลา ในการทำความเข้าใจ ความหมายของหนังสือนั้น ไม่ว่าเด็ก หรือ ผู้ใหญ่ ย่อมต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ชั่วชีวิต ไม่แตกต่างกัน    อาจต่างในเรื่องเนื้อหาของสิ่งทีเรียนรู้ เป็นไปตามวัย ตามหน้าที่ ตามวิถีที่เกื้อกูลชีวิต การช่วยเหลือตัวเอง ล้วนเป็นสัญชาตญาณ ของสิ่งมีชีวิต ขึ้นอยู่กับกำลังของตัวเอง และการเกื้อกูลของสิ่งแวดล้อม    เมื่อศึกษาผ่านพระธรรม ก็จะเห็นชัดเจน  เบื้องต้นนี้ อาจเปรียบได้กับ มงคล 38 ใน 3 วัย ตามลิ้งก์นี้ค่ะ  http://www.dhammajak.net/dhamma/38-3.html