Sorry for repeating (because of the target is moving) ;-)

"...เมื่อมีพระธัมม์คำสอนที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ "อริยสัจสี่ คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค" ได้โดยพระองค์เอง นำมาศึกษา ปฏิบัติ และฝึกฝนจิต จนสามารถ รู้แจ้ง ก็จะสามารถประหารกิเลสได้ จิตก็เกิดปภัสสรผ่องแผ้ว กิเลสก็ไม่สามารถครอบงำจิตให้ตกไปในทางต่ำได้..."

1. The above passage gives this impression that the Buddha discovered His theory then he practiced according to the theory...

We are told of the Buddha practicing/trying many (yoga) methods before He discovered the Knowledge He lived by till He died.

2. ประหาร is rather non-buddhistic ('to kill' is against siila 1)

3. กิเลศ (kilesa) is a 'state' of mind of oneself; มาร (mara) is more like the 'devil' (a being). Even in the tipitaka suttas, there are confusions in meanings. Should we learn and be aware of 'kilesa' (including our own kilesa) so that we can 'live and behave' in non-kilesa state? Or should we 'kill' kilesa/mara so that we no longer have kilesa/mara (forever)? Here, we may ask if 'kilesa/mara' is recycling/reborn over and over (when one kilesa/mara dies then another one appears), and if buddhists aim for 'nibbaana' (นิพพาน), then in the final end, wouldn't Buddhism disappears and 'kilesa/mara' remains to rule the world?