ขอบพระคุณมากครับ ที่ให้กำลังใจ กระผมสร้างทีมจักรยานขึ้นมาทีมหนึ่งนี้ เพราะเหตผลที่หาคำตอบไม่ได้ว่าเราทำไปทำไม ต้องขับรถมอเตอร์ไซค์คุมซ้อมทุกวัน คอยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ ต้องคอยบอกเด็กให้ทำโน่นทำนี่ ปลุกให้ลุกขึ้นซ้อม ไปแข่งแต่ละสนาม ต้องอดทนต่อเรื่องราวการแข่งขัน อดทนต่อการเฝ้าตากแดดแผดเผา อททนต่อความผิดหวังล้มเหลว แต่ได้ข้อสรุปด้วยตนเองอย่างยิ่งว่า เราทำแล้วพบกับความสุข มีความสุขอย่างประหลาดลึกล้ำ ในยามที่ได้เห็นเด็กปั่นจักรยาน ยามที่ได้เห็นผลผลิตที่เกิดจากความพากเพียร ได้เฝ้าดูการเจริญเติบโต ต้นไม่ที่บ้านศูนย์ฝึก บางต้นแคะแกรนไม่สามารถทนต่อลมแดดลมฝน บางต้นไม่ต้องคอยหยอดปุ๋ยบำรุง เนื่องจากได้ดินดีเป็นที่ปลูกอาศัย ได้พ่อแม่ดีคอยอุ้มชู บางต้นก็ต้องนั่งทำใจ ว่าเราคงทำได้แต่เพียงเท่านี้ ก็ได้แต่มีความหวังว่า สักวันหนึ่ง เด็กคงได้มีโอกาสนั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวต่าง ๆ ได้ เมื่อกาลเวลาได้บ่มเพาะให้เกิดสติปัญญาในวัยเจริญย่างเข้าสู่ห้วงแห่งชีวิต
.....
ดีใจครับ ที่ให้พลังใจด้วยการติดตามเรื่องราวบ้านที่ดำรงไว้ซึ่งชีวิต ทั้งดีและไม่ดี ทั้งไม่สมปราถนา ทั้งล้มเหลว ทั้งประสพผลสำเร็จ แต่ทั้งหมดนั้น คือหัวใจเพียงอย่างเดียว จะทำอย่างไรให้เด็กเป็นคนดี ยากอย่างยิ่งครับ ต้องใช้ใจเดินทางกันต่อไป....