ฟังว่า สาเหตุที่มีการให้งดเบิกยาหลาย ๆ อย่าง เกิดจากการที่ รัฐต้องใข้งบประมาณสูง และมีการทุจริตในการเบิกจ่าย จึงต้องมีวิธีบริหารจัดการให้ตรงกับปัญหาที่เกิดขึ้น ดูแลการใช้เงินของประเทศที่มาจากเงินภาษีของประชาชนให้เกิดประโยชน์คุ้มค่า ที่สุด

ข้อสังเกตุ : ๑. ยาที่เบิกไม่ได้ส่วนใหญ่จะเป็นยาของผู้สูงอายุ ซึ่งกลุ่มคนเหล่านี้ มักเป็น                    ข้าราชการระดับกลาง ๆ ที่ตำแหน่งงานไม่สูงมาก เป็นกลุ่มที่ทำงาน
                   เพื่อความเจริญก้าวหน้าของเจ้านาย จึงไม่มีโอกาสที่จะดูแลตัวเอง หรือ                      รับการตรวจรักษาในระยะแรก หลังเกษียณอายุแล้ว อาการของโรคจึงอยู่                    ในสภาพที่เป็นค่อนข้างมาก
                ๒. เมื่อการแพทย์เจริญขึ้น คนตายย่อมน้อยลง ดังนั้น กลุ่มคนแก่ย่อมมี                          จำนวนมากขึ้นรัฐก็ต้องจ่ายเงินดูแลมากขี้นเป็นเงาตามตัว จึงเป็นไปได้ที่                     เขาจะมองว่า  การจ่ายเงินเพื่อสุขภาพของคนแก่  เป็นการจ่ายเงินที่ได้                     ผลประโยชน์ไม่คุ้มค่า  "แก่แล้วสมควรตาย ... เพื่อปะเทศชาติ"
                ๓. ท่านที่เกี่ยวข้องกับการให้งดเบิก คงไม่มีบุพการี หรือญาติผู้ใหญ่ที่เป็น                      โรคเหล่านี้ หรือมี ท่านก็มีเงินมากพอหรือไม่ก็มีวิธีการที่จะหายามาได้                     โดยท่านไม่เดือดร้อน
                ๔. ต้องขอแสดงความนับถือสติปัญญาในการแก้ปัญหาของท่าน ที่คิดได้                     อย่างยอดเยี่ยม สัญชาตญาณในการแก้ปัญหาของมนุษย์ อะไรที่ทำแล้ว                     มีปัญหา ก็แก้ปัญหาด้วยการไม่กระทำ แม้แต่ทารกก็ใช้วิธีการนี้แก้                      ปัญหา... ขอปรบมือให้ ที่อย่างน้อยพวกท่านก็ได้แสดงออกว่ายังเป๋น                      ปุถุชนอยู่ ในฐานะผู้เสียภาษีให้รัฐอย่างเต๊มเม็ดเต็มหน่วย โดยการหัก                     ภาษี ณ ที่จ่าย ขอเสนอให้นำวิธีการเดียวกันนี้ไปใช้กับการก่อสร้าง หรือ                      การจัดซื้อจัดจ้างของรัฐ ทุก ๆ เรื่องที่มีการทุจริต ท่านกล้าไหม...                       โปรดอย่าอ้างว่า ถ้าระงับจะเดือดร้อนกับหน่วยงานหรือผู้คนที่เกี่ยวข้อง                      เพราะการระงับการเบิกจ่ายยาก็กระทบกับผู้คน  จำนวนมากเช่นกัน  จะ                     ต่างกันก็เพียงว่า คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นคนแก่ที่ค่อนข้างจะหมด                     ประโยชน์แล้ว
                             โธเอ๋ย.. กรรมของข้าพเจ้าแท้ ๆ ...ที่... ที่ ...ที่ ... ฯลฯ