มีกันและกันตลอดทาง เรื่องน่ารักจากพิกเล็ตและเดอะพูห์ เรื่องมีอยู่ว่า ขระที่พิกเล็ตเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ รอยเท้าคู่เล็กๆ ย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกัยรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทางเป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย พิกเล็ตเลยต้องขอเสียง ด้วยการเรียก "พูห์" เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า "มีอะไรหรือพิกเล็ต" พิกเล็ตกลับเกาะมือพูห์ไว้ ก่อนตอบว่าเปล่าไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง ภาพนี้ถ้อนสนทนานี้ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เป็นคนเดินนำหน้าควรเป็นพูห์มากกว่าที่น่าจะเป็นฝ่ายขอเสียง จากพิกเล็ตว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่  นั่นหมายความว่าเป็นความกังวลใจพิกเล็ตที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆ อย่างเขา ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพที่แสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกที อาจจะเศร้าใจ หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ไม่เดินตามเรามาอีกแล้ว ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ไม่อยากตามหลังเช่นกันกลัวว่าจะตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกลเรายังมีกันและกันไปตลอดทาง