บางครั้งเป็นการยากมากที่คนอื่นจะเข้าใจกิริยาการไม่มีอาการเศร้าโศกร้องให้ ฟูมฟาย น้ำตาไหลให้เห็นเมื่อญาติสนิท หรือคนในครอบครัวตาย เพราะการแสดงออกจนชินตาต้องเป็นเช่นนั้น

บางครั้งการตายโดยอุบัติเหตุอาจเป็นอะไรที่ทำใจยากเพราะกระทันหันเกินไป แต่หากป่วยมาเป็นเวลาสมควรก็สามารถจะทำใจได้

แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นกับการฝึกมาและรู้แจ้ง เห็นจริงในวัฏสงสาร

เคยมีคนไกล้ชิดตายแต่ไม่ได้ร้อง ไม่เศร้ามากแต่ก็เสียใจเล็กๆและคิดถึงเป็นธรรมดา เพียงเพราะคิดว่าหมดเวลาของเขา คนก็มองเราแปลกๆ เหมือนใจกระด้าง แต่เราก็อยากบอกหลายๆคนว่า ถ้าเกิดก็ต้องตาย เป็นธรรมดาจริงๆ ไม่มีใครหนีพ้นและเป็นความจริงที่ทุกคนต้องผ่านเส้นทางนี้ สร้างกุศลให้ถึงพร้อมก็พอ