ได้อ่านแล้วทำให้ย้อนดูตัวเองจัง เพราะเราก็เป็นโรคเรื้อรังเหมือนกัน ตอนแรกร้องไห้เป็นเดือน ๆ ตอนนี้ผ่านไป 3 ปีแล้ว ถามว่ายังร้องไห้อยู่ไหม ก็ต้องมีอยู่แล้วสำหรับคนที่เป็นโรคแบบนี้ แต่ทำไงได้ ในเมื่อมันอยู่ในร่างกายของเรา ทุกครั้งที่นึกขึ้นมาได้ ทำให้เสียใจทุกครา แต่ทำได้ก็คือการยอมรับมันซ่ะ และคงต้องยอมรับมันไว้ตลอด จริง ๆ ก็อยากไล่มันให้ออกจากร่างกายเรานะ แต่พระเจ้าคงกำหนดชะตาชีวิตมาแล้ว ชีวิตการทำงานที่กำลังเดินไปอย่างสวยหรู มันพังไม่เป็นท่า ถึงขนาดต้องไปทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กแทน เพราะเหตุผลข้างต้น เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำได้คือ รีบทำความดี เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความตายมันจะมาเยือนแบบเร็วกว่าปกติ ทำได้ดี เพื่อตนเอง เพราะเกิดชาติหน้าจะต้องเป็นคนที่มีสุขภาพดีให้ได้ เราเชื่ออย่างนั้น

ทำความดีให้มาก ก่อนที่ลมหายใจจะหมดลง..................