สวัสดีครับคุณ ธนา

ตามสติปัญญาอันน้อยนิดของผม ผมคิดว่า

กินข้าวจานแมว อาบน้ำในคู ใช้ทรัพยากรอย่่างคุ้มค่า ไม่ติดยึดในวัตถุ

เป็นอยู่อย่างทาส คือทำงานหนักรับใช้พระศาสนา

มุ่งมาดความวาง อยู่อย่างตายสนิท คือ ปล่อยวางตัวกูของกู หรือ อุปาทานลงเสีย

ความคิดผ่องแผ้ว ก็คือเป็นอยู่โดยปราศจากนิวรณ์

กุมแก้วในมือ คือ ดวงจิตว่าง คือ สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือ การละอุปาทานตัวกู ของกู ลงเสีย หรือจิตว่างจากอุปาทาน

สมหวังทุกอย่าง ไม่มีหลีกเลี่ยง คือ เมื่อดับอุปทานลงได้ ละวางลงได้ ก็มีความสุข

แจกของส่องตะเกียง เลี้ยงคนทั้งโลก คือ เมื่อเมื่อได้เห็นธรรมแล้วช่วยเหลือให้คนอื่นได้เห็นธรรม

สวัสดีปีใหม่ครับ คุณณัฐรดา