พ่อครูคะ
อ่านบันทึกนี้แล้วต้องเดินออกจากห้องไปเก็บดอกต้นโมกมาเชยชม ดมกลิ่น อาจจะช่วยให้คืนนี้คลายเหงา และคลายความคิดถึงไปได้บ้าง
ยิ่งเมื่อตอนเย็นไปงานรดน้ำดำหัวที่โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพมา ยิ่งซึมไปอีก พ่อคงรู้ว่าซึมเพราะอะไร
อยากให้คนบนสวรรค์รู้ว่าพ่ออยู่เย็นเป็นสุข มีลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมือง คอยดูแลเอาใจใส่
นะพ่อนะ....คืนนี้เหงาจัง.....
ว่าแต่ ไอ้มดแดงแฝงต้นมะม่วงตัวนี้ มันทำไมกัดเจ็บจังเนี่ย
ฆ่ามันได้ไหมพ่อ ฆ่ามันได้ไหม (อ้าว...ดร.กะปุ๋มมา...หลบเร็ว.....ก๊าก ๆ ๆ ๆ ๆ )