ไม่เคยรู้จักคุณหมอธาดา แต่เคยรู้จักนามสกุลท่าน และก็รู้สึกดีใจทุกครั้งที่มีการยกย่องคนดี (ไม่ว่าจะดีมากหรือน้อยก็ตาม) มันทำให้ผู้ได้รับการยกย่องจะมีกำลังใจและประพฤติดียิ่งๆขึ้นไป หากเขาไม่ดีจริงเขาก็จะได้พยายามทำตัวให้ดีสมกับที่มีคนยกย่อง สรุปว่าดีทั้งขึ้นทั้งล่อง

แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับการชื่นชม (โดยเฉพาะหากคำชื่นชมนั้นออกมาจากคนที่มีชื่อเสียงได้รับการยกย่อง เชื่อถือในสังคม) คือต้องมั่นใจว่าสิ่งนั้นดีจริง ...เป็นเช่นนั้นจริง ..มิฉะนั้นแล้วมันจะเป็นดาบสองคม ดิฉันเป็นคนที่เชื่อในความดี-ชั่ว เหมือน สีขาว-ดำ และไม่คิดว่า "สีเทา" จะค่อนข้างดี หรือค่อนข้างไม่ดี เพราะดีคือดี ในตัวของมันแล้ว และในทางตรงข้าม

บทเรียนที่เป็นภาพสะท้อนที่สะท้อนใจมากคือ...เคยมีคำชื่นชมยกย่องในเรื่องการประเมินคุณภาพการเรียนการสอนของสถาบันแห่งหนึ่ง และมีการชื่นชมโดยดูจากรายงานที่ส่งประเมิน โดยกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิผู้ที่สังคมเชื่อมั่นว่าจะช่วยพัฒนาคุณภาพการศึกษาได้ ว่าสถาบันแห่งนั้นคุณภาพในระดับดี-ดีมาก ผลที่ได่รับก็คือปีที่ผ่านมาเขียนอย่างไร-ทำอย่างไร ผลจึงออกมาเช่นนี้ ปีต่อไปก็ทำแบบเดียวกัน คุณภาพที่แท้จริงกลับไม่ได้รับการพัฒนา (เพราะเชื่อเท่าที่เห็นเอกสาร ไม่ดูสิ่งที่เป็นจริง) กรรมเป็นของนักศึกษา บาปตกกับสังคม ที่ได้บัณฑิตครึ่งสุกดิบออกไปพัฒนาชาติ นี่คือจริยธรรมอีกหรือไม่??

และหลายครั้งที่สังคมเรายกย่องเปลือกที่เห็น มากกว่าตัวตนที่เป็น คนที่มีแต่เปลือก(ไม่มีแก่น) จึงได้รับการชื่นชม ซึ่งเป็นอันตรายยิ่งโดยเฉพาะหากเขาผู้นั้นเป็นผู้บริหารองค์กร เพราะเขาจะเห็นกงจักรเป็นดอกบัวเรื่อยไป คุณภาพการศึกษาถูกพัฒนาไปทางวัตถุ ตึกสวย แอร์พร้อม แต่ไม่มี-ขาดแคลน อุปกรณ์การเรียนการสอน เพราะการชื่นชมและประเมินของท่านที่มีคุณภาพเหล่านั้น น่าเศร้าใจแทนมากที่ท่านเหล่านั้นมีโอกาสสร้าง แต่ไม่ใช้โอกาส