เรียนคุณแป้ง

อาการของพี่สาวจากที่คุณเล่ามา มีหลายอย่างน่าเป็นห่วง

อยากแรกก็คืออาการหลงผิดชนิดหวาดระแวง ซึ่งเป็นอาการปรุงแต่งของจิตแล้วทำให้รู้สึกว่าจะมีคนมาจ้องทำร้ายหรือฆ่า จนทำให้เกิดความหวาดกล้วและพยายามหาทางที่จะหลบหนีการถูกตามล่า

อย่างที่สองก็คือ ดูเหมือนพีว่าสาวคุณจะมีอาหารหูแว่วได้ยินเสียงคนคุยกัน อาการหูแว่วก็คือการที่ได้ยินเสียง โดยที่เสียงนั้นไม่มีอยู่จริง เกิดจากการที่จิตปรุงแต่งแล้วทำให้ประสาทสัมผัส (หู ตา กาย จมูก ลิ้น) รู้สึกเหมือนว่ามีสิ่งนั้นๆอยู่จริงๆ

อย่างที่สามก็เป้นเรือง ความทุกข์ระทมในใจของเขาที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง ต่อสู้กับเสียงที่มาจากไหนไม่รุ้ ต่อสู้กับความกลัวว่าจะมีคนมาฆ่า

หลายคนอ่านแล้วจะงงว่า อะไรๆ ก็จิตปรุงแต่ง มันเป็นไปได้หรือ เอาง่ายๆ นะครับ

เวลาที่เราอยู่เฉยๆ แล้วก็นึกถึงมะนาว เปรียวๆ ผ่านลิ้น หรือนึกถึงส้มตำจานโปรดของเรา บางคนก็ยังเผลอมีน้ำลายสอ ออกมาเสียจริงๆ ทั้งๆ ที่ไม่มีมะนาวหรือส้มตำอยุ่จริง

ความน่าจะเป็นในตอนนี้ก็คือ อาการที่กล่าวมาเป็นลักษณะของโรคจิตหวาดระแวง ซึ่งต้องไปพบแพทย์เพือรับยามารับประทานจึงจะช่วยควบคุมความคิดและความกลัวให้ลดลงได้ ทั้งนี้แพทย์หรือนักจิตวิทยาจะทำการตรวจสภาพจิตก่อนว่า ความคิดโดยทั่วไปจากที่คุณเล่ามาผิดปกติหรือไม่แค่ อย่างไร จากนั้นก็เริ่มบำบัด

การไปพบจิตแพทย์หรือนักจิต ไม่ใช่เรืองน่ากลัว หรือน่าอายเลยนะครับ เพราะถ้าเรายังคิดว่าปัญหาสุขภาพจิตเป็นเรืองที่น่าอาย (ไม่ว่าจะเป้นตัวคนไข้หรือญาติเอง) เราจะไม่ยอมรับในสิ่งที่เราเป็น และถ้าเราไม่ยอมรั บในสิ่งที่เราเป็น นอกจากอาการที่เป็นจะไม่ทุเลา อาจจะกลับแย่ลงหรือก่อให้เกิดปัญหาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะแก้ไข่ได้ทัน ครับ

สิ่งที่คุณพอจะช่วยพี่สาวได้ก็คือ ใจเย็นๆ มีสติ แล้วค่อยๆ พูดโน้มน้าวให้พี่สาวไปพบจิตแพทย์ ใกล้บ้าน (ตาม รพ. ใหญ่ๆ หรือ รพ. จิตเวชเฉพาะทาง) ให้กำลังใจเขาว่า สิ่งที่เขาเป็นจะค่อยๆ หายไป และเขาก็จะมีชีวิตได้เหมือนปกติอย่างที่เคย ครับ

เป็นกำลังใจให้นะครับ