เธอใช่อ่อนไหว แต่จิตใจเธออ่อนโยน
หญ้าอ่อนโอน สั่นไหวในแรงลม
น้ำที่ไหลมาจากใจ ใสเหมาะสม
ใช่ต้านลม เกรี้ยวกราดฟาดนที

เธอเข้มแข็ง เพียงพอผจญทุกข์
จึงพบสุข เพราะเธอทุกข์มามากพอ
น้ำตางาม จิตใจนวลลออ
เธอสวยพอสวยที่ใจ ใช่ไหนอื่น

ไม่สนิทกับความทุกข์อย่างคนรู้ใจ แล้วไฉนจะพบความสุขที่ขี้อาย

Media Are Control Us ^^