หมอเจ้ครับ

ต้องบอกว่าจำนวนนักเรียนไทยในอินเดีย ประมาณ 3 พันคน นั้นถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับโอกาสทางการศึกษาของประเทศอินเดียที่เปิดกว้างสำหรับนักเรียนต่างชาติ

น่าเสียดายที่ภาพพจน์ของอินเดียในสายตาของคนไทยนั้น ยังไม่ค่อยเป็นบวกและชัดเจนนัก ในเรื่องการศึกษาก็เช่นกัน น่าเสียดายที่คนไทยเข้าใจว่าในเมื่อสภาพความเป็นอยู่ในบ้านเราดีกว่าอินเดีย จึงไม่นิยมไปเรียนที่อินเดียซึ่ง คนไทยที่ไปเรียนที่อินเดียจึงมี 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือเด็กที่พ่อแม่ส่งไปเรียนตั้งแต่เด็กในโรงเรียนประจำในรัฐต่างๆ กับพระสงฆ์ที่จบการศึกษาจากสถาบันสงฆ์ไทยในระดับปริญญาแล้ว ก็มักไปศึกษาต่อที่อินเดีย ดินแดนต้นกำเนิดพุทธศาสนา คนที่ไปเรียนด้วยความสนใจจริงๆ จะมีน้อย

การส่งเสริมให้คนของทั้งสองประเทศได้รู้จักกันมากขึ้น ในด้านการศึกษาจึงจำเป้นมากครับ เริ่มจากการให้ทุนการศึกษาระหว่างกัน ให้มากขึ้น จัดให้มีวิชาเรียนในระดับมหาวิทยาลัยระหว่างกัน ดังที่หมอเจ้บอกไว้นะครับ ก็เป็นที่น่าดีใจว่านอกจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่มีอินเดียศึกษามานานแล้ว ปัจจุบันได้มีมหาวิทยาลัยอื่นๆ เช่นมหิดล จุฬาลงกรณ์ฯ เปิดสอนวิชาอินเดียศึกษาในระดับต่างๆ แล้ว 

ผมยอมรับว่าเป็นเรื่องยากที่จะส่งเสริมให้คนไทยสนใจอินเดีย (หนังสืออินเดีย ขุมทรัพย์ใต้กองขยะ) แต่ก็จะทำต่อไปครับ และขอฝากทุกท่านที่ได้เคยไปอินเดียและเห็นอินเดียน่าสนใจด้วยว่าช่วยกันเสนอมุมมองต่างๆ ให้คนไทยได้รับรู้มากขึ้น ต้องขอบคุณหมอเจ้นะครับที่นำเสนอบันทึกนี้ได้อย่างเข้มข้น