ฉันรู้ว่าโรคร้ายรุมกายเธอ เธออาจจะเจ็บปวดทั้งกายทั้งใจอะไรๆมันก็คงจะดูแย่ไปซะหมด...แต่เธอรู้ไหมว่า..หากเธอยิ้มสู้ยืนหยัดอยู่ได้คนรอบๆกายเธอจะมีความสุขสักแค่ไหนเธอจะทอดทิ้งท้องฟ้าอันสดสวยสายน้ำอันชื่นฉ่ำอากาศพลิ้วแผ่วเย็นกายทิ้งดาวทิ้งเดือนทิ้งต้นไม้ใบหญ้าไปง่ายๆเชียวรึ..ใช้ชีวิตให้มีความสุขเถอะนะลมหายใจที่ย้งมีต่อแต่นี้จงยืนสู้เพื่อจะอยู่ต่อ...ให้ได้มีโอกาสเห็นสิ่งเหล่านี้บนโลกนี้ อย่าได้ด่วนทิ้งไปอย่างง่ายดายเลย..ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า แต่ถ้ายังเหลือลมหายใจให้อยู่ต่อเราก็ควรจะยืดเวลาให้มันได้นานที่สุดที่จะอยู่ในโลกใบนี้ให้สมกับที่เกิดมาสักครั้ง...