สวัสดีค่ะพี่ณัฐรดา

อ่านนิทานเรื่องนี้แล้วนึกถึงตอนเด็ก เคยฟังค่ะแต่จำเนื้อหาได้ไม่หมด ถึงฟังตอนนั้นก็ไม่ได้คิดวิเคราห์อะไรค่ะ ขอบคุณที่นำมาเล่าและชวนคิดค่ะหลานจึงมีความสุขตลอดไป เหมือนจะจบลงด้วยดีนะค่ะ คล้ายๆส่งเสริมให้ทำ

ในเรื่องนี้หลานทำผิดจริง ตายายก็เลยว่าให้

หลานหาทางออก หาทางแก้ปัญหา ไม่อยากให้กามากินถั่วงา

เป็นการแก้ปัญหาที่มีแต่การทำลายค่ะ ไม่สร้างสรรค์ ในเรื่องจะเห็นว่าถูกปฏิเสธบ่อยๆแต่ไม่ละความพยายาม

ถ้าเอาความมานะมาใช้ที่สร้างสรรค์คงจะดีค่ะ ทำอย่างไรกาจะไม่มากินถั่วงา ทบทวนตัวเองเราเฝ้าไม่ดีหรือเปล่า มีความรับผิดชอบพอไหม ถ้าทำดีแล้วแต่กายังมากินก็ต้องสื่อสารดีๆกับตายาย หาทางแก้ปัญหากัน

ขอบคุณบันทึกดีๆนี้ค่ะ