สวัสดีค่ะ

ธรรมหนึ่งที่คนในสังคมไทยยังเข้าใจคลาดเคลื่อนคือ อุเบกขา

อันหมายถึงการวางเฉย วางใจเป็นกลาง ซึ่งตั้งอยู่บนเหตุผลว่าเพื่อที่จะได้ไม่ให้เสียความถูกต้องตามธรรม ไม่ให้เสียหลักการ

แต่หากวางเฉย เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไร หรือไม่สนใจทำ กลับเป็น อัญญานุเบกขา

ปัจจุบัน ดูเหมือนที่ควรวางเฉย กลับวิ่งเต้น ที่ควรวิ่งเต้น กลับวางเฉย

อุเบกขา กลายเป็นอัญญานุเบกขา แต่อุเบกขาตัวจริง กลับถูกละทิ้ง

เพราะอะไรคะ