อาจารย์คะ

ชอบกลอนบทนี้มากนะคะ

ถนนไกลสายเก่าภูเขาหิน

เสียงนกบินจากไปเหมือนไร้ค่า

น้อยคนนักจักผ่านกาลเวลา

เพื่อกลับมา “หยุดมอง” จิตของตน

บางครั้งเราอาจจะมองคนอื่นมากจนลืมนึกถึงตนเอง