สวัสดีครับอาจารย์สุนันทา
- พวกเราลูกชาวไร่ชาวนา ที่พ่อแม่บอกว่าตั้งใจเรียนหนังสือนะลูก อย่าเป็นชาวไร่ชาวนาอย่างพ่อแม่เลย มันลำบากยากเข็ญ
- พวกเราก็ขยับออกจากท้องนาได้นิดหนึ่ง มารับจ้างหลวงกิน ไม่ลำบากเหมือนชาวไร่ชาวนา
- แต่การทำอย่างนี้ดูเหมือนว่าเราเอาตัวรอดแต่เพียงลำพัง
- ลูกชาวไร่ชาวนาที่มีการศึกษา หลายคนไปมีอำนาจวาสนา มีตำแหน่ง มีอำนาจใหญ่โตในราชการ ก็ไม่มีใครคิดแก้ปัญหาให้กับพวกพ้องกำพืดเดิมของตนเอง
- ผมเองก็เพิ่งสำนึกได้เมื่อไม่กี่ปีมานี้ มองเห็นว่าที่พ่อแม่ผลักดันให้เราพ้นจากสถานภาพชาวไร่ชาวนาอาจถูกในฐานะปัจเจกบุคคล และในภาวะเฉพาะหน้า แต่ในระยะยาว และในระดับองค์รวม ไม่น่าจะถูกต้อง
- ผมเห็นว่า การเกษตรกรรมเป็นสิ่งสำคัญของการดำรงอยู่ของมนุษยชาติ และไม่เชื่อว่าการทำการเกษตรกรรมในรูปแบบอุตสาหกรรมจะยั่งยืน แต่แน่ใจว่าเกษตรกรรมรายย่อย และดำเนินไปในวิถีแบบธรรมชาติน่าจะเป็นวิถีที่ยั่งยืน และช่วยให้มนุษยชาติอยู่รอด
- นี่คือความพยายามหนึ่งของผมที่อยากมีส่วนในการช่วยให้คนชั้นชาวนาอยู่รอด และโลกอยู่รอด
- ผมเชื่อว่าอาจารย์สุนันทาก็กำลังเดินไปในเส้นทางนี้เหมือนกันในการทำหน้าที่อยู่ในขณะนี้
- ขอให้อาจารย์จงมีความสุขนะครับ
- ด้วยความระลึกนึกถึงครับ
- สวัสดีครับ
paaoobtong
13/09/53
02:49