ผมมีความรู้สึกแย้งๆ กันในเรื่องนี้ครับ

ในแง่มุมหนึ่งเป็นความรู้สึกของผมตั้งแต่สมัยวัยรุ่นว่าไม่ชอบอะไรที่เหมือนคนอื่น (อาจเป็นเพราะช่วงนั้นบ้า Albert Camus . The Strangerมาก) แต่ครั้นจะต่างจากคนอื่นมากไปก็อึดอัด ก็จะพยายามสอดใส่ความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ภายใต้ความคล้ายคลึงภายนอก และจะดีใจถ้ามีคนสังเกตเห็น ผมรู้สึกว่าความแตกต่างเป็นอิสระภาพอย่างหนึ่ง เป็นวิญญาณกบฏที่เราอยากมีจากพลังผลักดันภายในของเรา (ทุกคน?) ผม appreciate สิ่งนี้มองว่ามันคือสิ่งที่สร้างสรรค์ ทำให้โลกนี้ไม่แห้งจนน่าเบื่อ

 ในอีกแง่มุมหนึ่งผมรูุ้้สึกว่ากระแสนิยมของการต้องการแตกต่างในช่วงทศวรรษหลังนี่รุนแรงมาก วงการธุรกิจ บันเทิง จะไม่พุ่งถ้าคุณไม่สามารถหาและสร้างความแตกต่างจากคนอื่นได้  (นึกถึงโฆษณาของหมู่บ้านหรือคอนโดหนึ่งที่เป็นคนที่บูชาเอลวิส ทำอะไรก็เอลวิสไปหมด แ้ล้วก็จบท้ายด้วยการบอกว่าอะไรทำนองคุณต้องการความแตกต่าง ทีแรกผมยังเข้าใจผิดเลยนะ เพราะนึกชื่นชมคนที่ทำแบบเอลวิสว่าเขาไม่แคร์ที่เขาจะแตกต่างจากคนอื่นที่อะไรๆ ก็เอลวิส แต่กลายเป็นว่าเข้าใจผิดนายคนนั้นกับแย่เพราะไม่ยอมทำตัวต่างจากเอลวิส?)

ตอนนี้ความแตกต่างกลับกลายเป็นกระแสหลัก เป็นจุดขาย เป็นอะไรที่่หมายถึงพลัง แล้วนี่ผมจะต้องทำตัวให้ไม่แตกต่างจากคนอื่น เพื่อที่จะได้แตกต่างไปจากกระแสหลักหรือเปล่าเนี่ย !!!