แนวคิดที่เปรียบเทียบของน้องเม้งนี่แจ๋วจริงๆนะครับ “ความกดอาการอยาก” ชุมชนหรือสังคมทั่วไปเราไม่มีตัวคัดกรองสิ่งแปลกปลอมของชีวิต ซึ่งปกติมันแยกไม่ออกว่าอะไรควรกันออก อะไรควรที่จะเอาเข้ามาแบบดัดแปลงให้สอดคล้องกับคนและสถานที่ และฯลฯ สังคมเราเปิด โล่งโจ้ง หรือที่เราเรียกว่า “ลัทธิเสรี อิสระ” ซึ่งเป็นแนวคิดของลัทธิประชาธิปไตย ฟังดูดี แต่เมื่อความเป็นเสรีได้เปิดโอกาสให้กระบวนการสร้างค่านิยมใหม่เข้ามาครอบจิตใจคนในสังคมให้บริโภคเพราะเกิดความอยาก ทั้งที่มิได้ มีเหตุผลไตร่ตรอง บวกลบ คูณหารเสียก่อนว่าความเหมาะสมอยู่ที่ใด “มีสลึงใช้บาท” หรือมีร้อยใช้ร้อย มันก็เข้าทางของการประกอบธุรกิจค้าขายสินค้าที่กระตุ้นความอยากน่ะซี การสร้างภูมิคุ้มกันเป็นทางหนึ่งที่จะช่วยให้เกิดการใตร่ตรองการบริโภคบ้าง…แต่ยากนะครับ การสร้างภูมิคุ้มกันมันต้องมีการฝังฐานรากที่หนัก ต้องลงเสาเข็มลึกๆ “ต้องเชื่อมกันเครือข่ายแห่งสำนึก” ขอบคุณน้องเม้งมากครับสำหรับ “การสร้างความกดอาการอยาก”