สวัสดีค่ะอาจารย์บังอร ที่เคารพ

ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนน่ะค่ะ หนูชื่อ ปุ้ม ค่ะ หลาน อ.วัชรี บารมี จุดเด่นหนูในตอนนั้นน่าจะหัวแดงและฟู

เคยเป็นนักเรียนโรงเรียนบ้านทุ่งนาวิทยา ตั้งแต่ ม1.-ม6

ปีที่จบการศึกษา ปี 2546 ถ้าจำไม่ผิด

ถ้าพูดถึงอาจารย์ บังอร หนูจะนึกถึงวันที่ อาจารย์พาหนูไปแนะแนวตามโรงเรียนต่างๆ

อาจารย์ขับมอเตอร์ไซต์และหนูก็ซ้อนอาจารย์ วันนั้นทั้งวันลูกศิษย์และอาจารย์ต่างก็หัวแดงไปตามๆกัน

(เพราะฝุ่น)ทางสมัยนั้นยังเป็นลูกรัง อยู่บ้างบางพื้นที่

เมื่อก่อนตอน ม1 ห้องของหนูนั้นเป็นห้องที่มีผู้ชายเยอะมาก บางครั้งยังสงสัยว่าทำไม ผู้หญิงน้อย (ผู้ชาย 29 ผู้หญิง 9 คน)

แล้วห้องของหนูนั้นแทบจะเป็นห้องศูนย์รวมของเหล่าตัวแสบทั้งหลาย ตอนนี้อาจจะชื่อเพื่อนหัวโจกทั้งหมดไม่ได้

แต่วีระกรรมที่สร้างเอาไว้ แต่งก็พาให้อาจารย์ต้องปวดหัว (ซึ่งในตอนนั้นหนูก็รู้ดี) จึงมีมาตรการนึ่งออกมา

คือ น้องหรือคนอื่นน่าจะรู้คือ จะมีชุมนุม ให้ร่วมทำกิจกรรมกันซึ่งเราจะเป็นผู้ไปเลือกเอง

แต่ห้องนักเรียนสุดแซบ มีชุมนุมให้เข้าโดยไม่ต้องไปเลือก มีอาจารย์มาสอนสุดโหด(โหดมาก) น่าจะเป็นชุมนุมพละ

พอถูกอาจารย์กำหราบทีก็ดีที จากนั้นก็เป็นเหมือนเดิม จนได้เข้าห้องฝ่ายปกครอง

และจนได้ไปเข้าห้อง พัดลม(ห้องแนะแนวของ อ.บังอร) ตอนนั้นน่าจะอยู่ชั้นบนห้องทิศตะวันออกตรงกับทางเดินพอดี

ก็ได้ให้ อ. บังอร อบรมพวกเรา (จนพวกเราซึ้งใจ) จนพวกเราเติบใหญ่ เรียนชั้นเรียนที่สูงขึ้น

พอขึ้น ม4. พวกตัวแสบได้ไปเรียน เทคนิคบ้าง หางานทำบ้าง แต่พวกตัวแสบก็ยังอยู่ส่วนนึงน้องน่าจะรู้นะว่าเกิดไรบ้าง

มีเด็กใหม่และเด็กเก่าเข้ามา (วันหลังจะมาเล่าต่อนะค่ะ)

(สิ่งที่อาจารย์เคยพร่ำสอน หนูจะจำเอาใว้ใช้ในการงาน)

(ถ้ามีโอกาสจะกลับไปแวะเวียน โรงเรียนอีกครั้ง รึอาจจะจัดรวมรุ่นอีกสักที)

(เพราะสถาบันดี อาจารย์ดี ลูกศิษย์จึงได้ดี)