สวัสดีค่ะ อ.สกล

เบิร์ดสนใจเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ..เคยสมมติ( ในใจ )ว่าถ้าญาติสนิทที่รักของเบิร์ดกำลังอยู่ในช่วง terminal phase ที่เรารู้อยู่ว่าไม่สามารถกลับคืนมาได้ และเค้าดูทรมานเบิร์ดจะทำมั้ย ?...คำตอบ ( ในใจ ) คือไม่กล้าเพราะกลัวบาป ! !...

แต่ในทางกลับกันถ้าเบิร์ดเป็นคนป่วยและเบิร์ดรู้ตัวเองว่ายังไงก็ไม่รอดและเบิร์ดไม่อยากทรมาน..เบิร์ดจะอนุญาตให้ทำมั้ย ?...คำตอบคือ..เอาเลยเร็วๆได้ยิ่งดี ! !

ความแตกต่างระหว่างสองเหตุการณ์นี้อยู่ที่บาป ( ในฐานะผู้กระทำ ) และความทรมาน ( ในฐานะผู้ถูกกระทำ )...

เบิร์ดเคยลองคิดถึงขนาดว่าถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงที่รักของเราล่ะ ถ้ามันกำลังทรมานใกล้ตาย..เราจะทำมั้ย ? ...พบว่าคำตอบคือ ทำ ( แปลกนะคะเบิร์ดไม่ยักกะคิดถึงคำว่าบาป ! ! )...คนกับสัตว์ ค่าชีวิตแตกต่างกัน ( สำหรับตัวเบิร์ดเอง ) ..แต่ความมีชีวิตของทั้งสองแบบนี้ไม่แตกต่างกัน...

และเคยสมมุติว่าตัวเองเป็นหมาที่บ้านแล้วก็กำลังทรมานจะตาย..ก็ได้คำตอบเดิมว่า ทำเล้ยนาย ผมไม่ไหวแล้ว..

บางทีการเป็นผู้กระทำที่ต้องทำกับสิ่งที่มี " ค่าชีวิต " แตกต่างกัน..การตัดสินใจก็ต่างกัน  แต่ในฐานะผู้ถูกกระทำที่กำลังทรมาน.." ค่าชีวิต " ก็ไม่สำคัญเท่าความเจ็บปวดที่ได้รับ...

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ที่ทำให้วันนี้เบิร์ดได้ทบทวนสิ่งที่เคยอยู่ในใจตนเองอีกครั้ง..