สวัสดีค่ะพี่ต้อย

ขอกราบขอบพระคุณพี่ต้อยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ ที่ให้เกียรติเขียนคำไว้อาลัยให้กับคุณพ่อพักตร์ ศรีนิเวศน์ หากดวงวิญญาณของคุณพ่อได้รับรู้ด้วยญาณวิเศษอันใดก็ตาม ท่านคงจะมีความสุข คงซาบซึ้งและปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก ที่มีลูกศิษย์ เพื่อนร่วมงาน และผู้ที่ให้ความเคารพนับถือ ร่วมแสดงความไว้อาลัยผ่านทางพี่ต้อย กิจกรรมลูกเสือเป็นสิ่งที่คุณพ่อรักมาก ก่อนเสียชีวิตประมาณ 2 ปี ได้เขียนโวสานปณิธานให้มอบเงินเพื่อการกุศลแก่วัด โรงเรียน และโรงพยาบาล 14 รายการ ที่ท่านเคยบวช เคยทำงาน เคยสอน และเคยอาศัย และหนึ่งในนั้นก็มีชมรมลูกเสือชาวบ้าน และชมรมครูอาวุโสที่ท่านรักมากอยุ่ด้วย คุณพ่อเปรียบเหมือนพระ เหมือนเทวดาของลูก พ่อเป็นคนเก่ง ขยัน มุ่งมั่น พยายาม ใจดี อ่อนน้อมถ่อมตน ซื่อสัตย์สุจริต รักษาคำพูดเป็นที่สุด ทุกคืนเมื่อตอนที่หริยังเด็กก็จะแต่งนิทานสดเล่าให้ฟังก่อนนอนทุกคืน พอหริโตขึ้น (จนกระทั่งแต่งงานมีหลานแล้ว) ก็ยังเล่าประสบการณ์เก่าๆให้ฟังทุกวัน (ตอนรับประทานอาหารเย็น) ครั้งเมื่อเวลาป่วยก็จะให้หริอ่านหนังสือ เล่าข่าว หรือร้องเพลงเก่าๆให้ฟัง จากนั้นก็จะนั่งสมาธิให้พ่อทุกคืน คุณพ่อมีสติดีจนวาระสุดท้าย คุณพ่อจากไปด้วยความสงบจริงๆ ท่านไม่ทรมาน ท่านค่อยๆหลับตาลงช้าๆ หายใจอ่อนลงๆ จนหมดลมหายใจไป ทุกวันนี้เมื่อนึกถึงคุณพ่อที่ไรก็อดที่จะคิดถึงความผูกพันที่ท่านมีต่อเราไม่ได้ "ไม่มีอะไรเศร้าเท่ากับความคิดถึงหร็อกค่ะ" ถึงรู้ดีว่าท่านไปสบาย ก็ยากที่จะทำใจในระยะเวลาอันสั้น ขอยุติการพรรณาไว้แต่เพียงเท่านี้ดีกว่านะคะ เพราะยิ่งเล่าก็ยิ่งคิดถึง......

ท้ายที่สุดนี้ขอขอบพระคุณพี่ต้อยและทุกท่านที่ร่วมแสดงความอาลัยต่อคุณพ่อพักตร์ ศรีนิเวศน์ และขออาราธนาคุณพระรัตนตรัยจงปกปักษ์รักษาทุกท่านให้ปลอดภัย ปราศจากทุกข์ โศก โรคภัย ขอให้ทุกท่านจงประสบแต่ความสุข ความเจริญตลอดไปนะคะ

ขอแสดงความขอบคุณ ด้วยความนับถือ จาก.. เพ็ญศิริ คีมทอง (ลูกสาวคุณพ่อพักตร์)