มีอาจารย์เกษียณไปลูกลานไทรอย่างหนูก็ได้แต่ใจหายค่ะ 

โอ้วันวารผ่านไปไม่หยุดนิ่ง...ทุกสรรพสิ่งเคลื่อนไหวในวิถี

จากชั่วโมงมาเป็นวันเป็นเดือนปี...สู่วันนี้วันเกษียณแสนอาวรณ์

วอนสายลมรำเพยไปโบกพัด...ช่วยเป่่าปัดปลอบใจซึ่งล้าอ่อน

วอนสายลมรำเพยพาบทกลอน...แม้จากจรเกษียณไปศิษย์ไม่ลืม

**ใจหายจังค่ะ  ไม่เคยเห็นอ.งามพิศร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ  ไม่เคยได้ยินอ.ชวศิริพูดให้รู้สึกว่าอ่อนแอ แต่คราวนี้ได้เห็นและได้ยิน**