 |
สวัสดีครับพี่สอน (ขอเรียกแบบนี้นะครับ)
- ที่จริงทุกวิชามาจากรากเหง้าเดียวกันอ่ะครับ...น้องเม้ง...วิชาปรัชญาของอริสโตเติ้ลอ่ะครับ...
- ประโยคนี้ที่พี่ว่า หน่ะโดนใจผมเป็นที่สุด และเป็นจริงอย่างที่พี่ว่าเลยครับ แล้วคำว่าบูรณาการจริงๆ แล้วมันเกิดมาตั้งแต่ปรัชญาเกิดโน่นหล่ะครับ ใช่ไหมครับพี่ เพราะรวมเอาศาสตร์หลายๆ ศาสตร์มารวมกันไว้นานแล้ว
- ผมมาเรียนคณิตศาสตร์ประยุกต์ พอไปทำวิจัยเกี่ยวกับการเกษตร บอกใครแล้วก็ต้องถามให้ต่อเองเสมอครับ ว่ามันเกี่ยวกันอย่างไร
- พอแตกไปเรื่อยๆ ลงไปถึง ไมโคร นาโน พิโก เฟมโต อัตโต เซพโต ยอคโต เราเริ่มมองความสัมพันธ์กับสาขาอื่นไม่ได้แล้ว จริงแต่ไม่ต้องลึกมากหรอกครับ แค่ เอานักคณิตศาสตร์ คุยกับ นักชีวิต ก็จุกแล้วครับ นั่งในห้องเดียวกัน มองหน้ากันแต่ใจอยู๋คนละมุมห้อง
- แล้วจึงเพิ่งจะมาเกิด บูรณาการกันครับ ปัญหาแต่ละปัญหามันก็มีอยู่ในระดับของมันใช่ไหมครับ ว่าปัญหานี้จะแก้ในระดับไหน สอดคล้องกับตัวบูรณาการแบบใด จาก ปรัชญาวิชาเดียว มาจนถึงในส่วนที่เกี่ยวข้อง
- จริงการวิจัยก็คงมีประโยชน์ในทุกๆ ระดับใช่ไหมครับ
- หากยิ่งเรียนสูงแล้วยิ่งสร้างเกราะกำแพง วันหนึ่งเราจะได้ ยืนเอกา (โดดเดี่ยวเดียวดาย ไร้คู่เคียง หรือเปล่าครับพี่) จากที่เคยวิ่งเล่นแบบเครือข่าย เหมือนจะสวนทางกับตัวคอมพิวเตอร์นะครับ ที่เปลี่ยนจาก ยืนเอกา มาเป็นเครือข่ายโยงใย
- ผมพบว่าผมยิ่งเรียนยิ่งไม่รู้ครับ แผนชีวิตผมคือ หากวันหนึ่งโดนไล่ออก ชีวิตผมคือ ทำนาทำสวนครับ วางไว้นานแล้วครับ กลับไปหาสิ่งที่คิดว่า ยั่งยืนจริงๆ ในชีวิตครับ คงต้องรบกวนให้พี่หล่ะครับ ชี้แนะ แนวทางนำผมครับ
- ว่าแต่ว่า วังวนที่พี่ว่านี่ วังวนอะไรครับ 5555555 (หัวเราะบ้างครับ)