กราบขอบพระคุณสำหรับคำแนะนำค่ะท่าน นาย วัลลภ ตังคณานุรักษ์ (ครูหยุย)

แฮะ ๆ ช่วงนั้นเป็นช่วงทดลอง เรียนรู้ค่ะ เฮอะ ๆ

จึงลองทดสอบกับตนเอง ดูค่ะ (^_^)

ตอนที่ความไม่รู้มาลงรวมกัน มันก็เลยเกิดกระบวนการโยนตำราที่เรียนมาทิ้ง

แล้วลองทดสอบกับตนเอง

เมื่อก่อนหนูคิดหาแต่ยาทา คิดสูตรยาให้ไม่คัน

แต่พอมาลองสังเกตก่อน

แล้วค่อยหายามาช่วยเสริมอย่างเหมาะสม รู้สึกว่าน่าจะดีกว่าค่ะ

ทำให้เกิดการทบทวนในตนเองว่า

เมื่อก่อนถูกสอนให้เพียง หายา คิดค้นยามารักษา

จนหนูเองลืม หาสาเหตุของอาการก่อน

เพราะบางทีพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆที่คาดไม่ถึง

อาจส่งผลให้ความผิดปกติเพิ่มมากขึ้น

ทำให้เยียวยาได้ยา

แต่พอวางตำรา ค้นหา สังเกต พิสูจน์ ก็เกิดความเข้าใจ

เข้าใจมากยิ่งขึ้นว่า.....ไม่ใช่ยาไม่สำคัญ

แต่พฤติกรรมของผู้ป่วย และอาหารนั้นก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

มิน่าหลัก ในโบราณ พ่อหมอ แม่หมอ ถึงเอาคนไข้มานอนที่บ้าน

เพราะจะได้ควบคุมอะไรได้ง่าย ๆ

เรื่องอาหาร ก็ใช้การ คลำ (อ่านว่า คะลำ เขียนถูกไหมนะ ถ้าเขียนผิดก็ขออภัยค่ะ)

คือให้หลีกเลี่ยงไม่ให้กิน เพราะถ้ากินแล้วจะผิด

โอ้ คนโบราณล้ำลึกจริง ๆค่ะ (^_^)

กราบขอบพระคุณที่มาช่วยต่อยอดกระบวนการเรียนรู้ค่ะ