อนุโมทนากับคุณครูใจดีด้วยค่ะ

เคยสังเกตไหมคะว่า

เมื่อได้มาวัด ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ สุขสบายใจขึ้นมา

พอกลับบ้านก็ผจญกับอารมณ์ต่าง ๆ อีก จิตก็ต้องคิดโน่นคิดนี้มีอารมณ์ต่างๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง

วุ่นดีแท้ ไม่ค่อยสงบอย่างตอนที่อยู่วัด

เมื่อใดก็ตามเอา "วัด" ซึ่งเป็นสถานที่นอกบ้านให้มาอยู่ที่ใจ ซึ่งเป็นสถานที่สมมติให้จิตได้ฝึกปฏิบัติธรรมอยู่ตลอดเวลาแม้กายจะไม่ไปวัดก็ตาม หากทำได้อย่างนี้ เมื่อนั้นกายและใจก็ไม่ยึดติด "วัด" ซึ่งเป็็นสถานที่หรือสมบัติภายนอก

เพราะได้ทำเนื้อที่ภายในใจให้เป็นวัด อยู่ที่ใดก็เป็นสุขและได้ร่มเงาแห่งพระพุทธศาสนาให้เย็นกายเย็นใจตลอดเวลาพร้อมกับ

ได้แสงสว่างแห่งพระรัตนตรัยช่วยชี้นำทาง ทำให้จิตอยู่กับสติสัมปชัญญะ เกิดความผ่องใส เป็นความสุขได้นานขึ้นกว่าแต่ก่อน เพราะได้อยู่"วัด"ในใจนี้เองค่ะ "วัด"ในใจจึงไม่ใช่สมบัติภายนอกที่จับต้องได้อีกต่อไปค่ะ