สวัสดี แม่ต้อย กับอีก blog ครับ

เมื่อวานผมก็ขอลายเซ็นพี่เขา ลงหนังสือที่แจกให้ครับ อ่านที่แม่ต้อยเขียนแล้วประทับใจครับ ผมสัมผัสได้ คนทำงานชุมชนด้วยใจหัวใจจะเป็นอย่างนี้ทุกคน จะบอกว่าจริงๆแล้ว ที่ผมมีวันนี้เพราะว่า ผมก็เริ่มจากการลงชุมชนมาก่อน อยู่ทีมเยี่ยมบ้านเห็นคนไข้เยอะมีปัญหาแตกต่างกันไป จึงรับรู้ว่าผู้ป่วยที่อยู่ในหมู่บ้าน ลำพังความเจ็บป่วยแต่ละครั้ง ที่เกิดขึ้น ก็ทุกข์ใจแย่แล้ว เมื่อคิดจะรักษาแต่ละครั้ง ยิ่งมีความทุกข์มากกว่า ทั้งทุกข์จากข้อจำกัดของผู้ป่วยเอง เช่น สภาพภูมิประเทศที่อยู่ การเดินทาง ระยะทาง ผู้ที่ต้องดูแลช่วยเหลือเวลาไปรักษา ค่าใช้จ่าย และความทุกข์ที่พวกเราที่อยู่โรงพยาบาล อาจจะเป็นผู้สร้างให้ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ อีกอย่าง เวลาลงชุมชนเราจะได้มองเห็นแต่เรื่องราวของผู้ป่วยคนนั้นเป็นหลัก มันจึงเห็นและสร้างอะไรที่ดีได้มากกว่า ต่างกันที่ ถ้ามาโรงพยาบาล เราจะมองผู้ป่วยที่มาหาเราแบบ ทุกข์เท่ากัน จึงต้องเฉลี่ยกันไป บริการดีบ้าง ไม่ดีบ้าง งานต้องจบในหนึ่งวัน เรื่องราวมักจะไม่เกิด เหมือนว่าการอยู่ในตึกโรงพยาบาลขนาดใหญ่ มีรั้วรอบขอบชิด มันมีอะไรบังไว้ ไม่จริงหรอกครับ ระยะหลังผมก็หาเรื่องราวดีดีในโรงพยาบาลได้ครับ อาจไม่ต้องลงชุมชนก็ได้ ทำได้ทุกที่แค่รู้ว่าตรงไหนจะเรื่องราวได้นะครับ

เป็นกำลังใจให้พี่ลักขณา มีสุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจ และคนทำงานทุกคนทั้งที่อยู่ในชุมชนและในโรงพยาบาลครับ