สมัยเล็กๆ ดิฉันไม่ไปร่วมงานใดๆที่ไหนเลยค่ะอาจารย์  เพราะไม่สบายใจที่จะไปอยู่ในที่คนมากๆหนึ่ง  และเพราะไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรหนึ่ง  (แปลว่าไม่รู้จักคิดว่าเราควรจะไปช่วยอะไรเขาบ้าง) 

เมื่อโตขึ้นก็ไปร่วมงานอยู่บ้าง เพราะมีหน้าที่การงาน  เรียกว่าไปโดยสังคมบังคับ (และพ่อกับแม่ให้ข้อคิด)จึงได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น

จนเมื่อแก่ตัวเข้า จึงได้เข้าใจว่าพึงไปอย่างยิ่ง  เพื่อการเรียนรู้ความเป็นสังคมหนึ่ง  เรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของสังคม และเรียนรู้ที่จะมองเห็นสัจธรรมอย่างง่ายอีกหนึ่ง   โดยเฉพาะในงานศพนี่เห็นชัดเหลือเกิน  ทำให้ใจนิ่งขึ้นอีกเยอะ

หลังๆมาได้พยายามหัดสวดมนต์ในใจตามพระท่านในงานศพด้วย  ดิฉันชอบบทสวดตอนกรวดน้ำมากที่สุดเลยค่ะ