คิดว่าสุขทางโลกที่ไม่ใช่ทางโลกย์ น่าจะไปได้ด้วยกันกับสุขทางธรรมนะคะ

สำหรับตัวเองไปงานศพสมัยนี้ รู้สึกว่าจะมีเรื่องคิดกับสิ่งแวดล้อมของงานศพมากกว่าความปลงนะคะ เห็นว่าการเดินไปทำงานที่ต้องผ่านห้องศพทุกวัน บางวันก็มีญาติมารอรับศพ บางวันก็มีศพนอนรอญาติอยู่ข้างทางเดิน ทำให้ได้คิดกว่าไปงานศพอีกค่ะ เพิ่งไม่กี่วันนี้เองที่ได้ยิน ญาติท่านหนึ่งเล่าให้อีกท่านหนึ่งฟังว่า คุณลุง(ที่นอนนิ่งม้วนด้วยผ้าขาวเรียบร้อยอยู่บนรถเข็น) มีเงินเท่านั้นเท่านี้ ฯลฯ เราก็ได้คิดไปด้วยว่า คุณลุงจะได้ยินไหมหนอ และคุณลุงจะเสียดายไหมหนอ ที่เอาไปด้วยก็ไม่ได้ ตอนอยู่ก็ไม่ทันได้ใช้ คุณลุงวางแผนจะทำอะไรกับเงินนั้นหนอ ฯลฯ ถึงเวลานี้แล้ว เราก็เหลือแต่ตัวและสิ่งที่เราเคยทำเพื่อคนอื่นเท่านั้นเอง เพราะแม้แต่สิ่งที่เราทำเพื่อตนเองก็ไม่ได้อยู่กับเราหรือไปกับเราด้วย ทำให้ได้เจริญมรณานุสติทุกๆวันเลยค่ะ