แม่นเลยครับ...ความมืดสีขาวเป็นความมือที่น่ากลัวกว่าความมือสีดำ เพราะความมือสีข่าวมันหลอกเราได้เนียนกว่า หลอกได้สนิทกว่าและที่สำคัญเป็นการหลอกแบบที่เราชื่นชอบ ชื่นชมเสียด้วย แต่จะว่าไปความืดสีขาวยังอันตรายน้อยกว่าความมืดสีทองนะครับ..เพราะความมือสีทองเป็นความมือชนิดที่หลอกคนได้ง่ายที่สุด ตั้งแต่ยาจกจนถึงพระราชาเลยที่เดียว ดูเหมือนว่าอันรายที่เกิดจากสีดำคนโดยทั่วไปจะตั้งตัวรับได้เพราะเหมือนความชั่วฝ่ายโกรธ ฝ่ายโทสะมองเห็นได้ง่าย ส่วนความมืดสีขาวเหมือนความน่ารัก น่าใคร่ ชวนให้อยากมี อยากเป็นนำไปสู่โลภะได้ง่าย แต่ความมือสีทองเหมือนโมหะที่มองเห็นได้ยาก รู้ทันได้ยาก ตั้งตัวรับไม่ได้

ดังนั้น ความมืดที่น่ากลัวที่สุดคือ ความมืดสีทอง ที่หลอกให้เข้าใจว่าเป็นพระพุทธเจ้าจริง ๆ เข้าใจผิดคิดว่าทองเป็นพระพุทธเจ้าหลงกราบ หลงไหว้กันมานาน ยิ่งสีทองสวยงามเท่าไหร่ ก็ยิ่งปิดความสงสัย ความหลงได้มากเท่านั้น ดังคำโบราณที่ว่า ไหวัพระพุทธ ระวังจะสดุดทองคำ ไหว้พระธรรมระวังจะขยำใบลาน ไหว้พระสงฆ์ระวังจะถูกลูกชาวบ้าน

ความจริงไม่ว่าความมืดชนิดไหนก็ตามล้วนนำมาซึ่งความทุกข์ นำมาซึ่งอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินทั้งนั้น หรืออีกนัยหนึ่งก็คือนำมาซึ่ง ความมืดเสมอกันหมด ความมืดในชีวิตจึงเป็นสิ่งที่ต้องใช้ธรรมเป็นเครื่องส่องทาง ใช้แสงสว่างจากธรรมเท่านั้นจึงจะสามารถทำลายความมืดได้หมด เพราะจริง ๆ แล้วชีวิตคนเราก็ต้องเกี่ยวข้องกับความมืดอยู่ตลอดเวลา ปัญหาจึงขึ้นอยู่กับว่าเราจะมีแสงสว่างพอหรือไม มีแสงสว่างพอใช้หรือยัง ปัญหาจริง ๆ จึงไม่ใช่ความมืดแต่ คือ แสงสว่างมีพอหรือไม่ก็เท่านั้นเอง ยังพุทธพจน์ที่ว่า

นตฺถิ ปญฺญา สมา อาภา