จากการสังเกตปัญหาด้านการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยา อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน พบว่าผู้เรียนสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษด้วยการพูดได้ในระดับที่สื่อสารแล้วเข้าใจกันระหว่างผู้พูดและผู้ฟัง ทั้งนี้เนื่องจากในการพูดนั้นผู้สื่อสารสามารถใช้อวัจนะภาษาประกอบเพื่ออธิบาย ซึ่งส่งผลทำให้ผู้รับสารสามารถทำความเข้าใจกับประโยคที่สื่อสารนั้นง่ายขึ้น แต่หากให้ผู้เรียนทำการสื่อสารด้วยเนื้อความเดียวกันด้วยวิธีการเขียนจะพบว่ามีข้อผิดพลาดขึ้นหลายแห่ง ซึ่งโดยส่วนใหญ่เป็นข้อผิดพลาดในการใช้หลักไวยากรณ์ในการสร้างประโยค ผลจากการสังเกตปัญหาด้านการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยา ดังกล่าวสอดคล้องกับผลการสำรวจทางด้านการสอนทั้ง 4 ทักษะจากครูผู้สอนภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ ซึ่งมีความเห็นตรงกันว่านักเรียนไทยมีปัญหาในการฝึกทักษะด้านการเขียนภาษาอังกฤษเป็นอันดับหนึ่ง (อรษา เณรตาก้อง, 2535 อ้างอิงจากรายงานการวิจัยของภาควิชาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒปทุมวัน, 2528) เนื่องจากการเขียนเป็นทักษะที่สำคัญและค่อนข้างยาก ซับซ้อนกว่าทักษะอื่นๆ รวมทั้งการเขียนเป็นทักษะชั้นสูงที่จำเป็นต้องอาศัยทักษะอื่นๆ เป็นพื้นฐาน (ศรีวิไล ดอกจันทร์, 2529) ซึ่งการที่จะให้นักเรียนเขียนเป็น และเขียนได้ดีนั้นต้องมีการฝึกฝน เพราะการฝึกเขียนบ่อย ๆ รวมทั้งทำการฝึกซ้ำๆ จะมีส่วนช่วยให้นักเรียนเกิดความก้าวหน้าในการเรียน และมีความแม่นยำในการใช้ภาษา (สุไร พงษ์ทองเจริญ, 2519) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฝึกให้นักเรียนแต่งประโยคง่าย ๆ เพื่อให้มีความแม่นยำในการใช้คำศัพท์ การสะกดคำ การใช้โครงสร้างไวยากรณ์ การใช้เครื่องหมายวรรคตอน และการใช้อักษรตัวพิมพ์ อักษรตัวเขียน อันจะเป็นการปูพื้นฐานในการเขียนและทำให้เกิดความคงทนในการเรียน