เรียนท่านอาจารย์หมอที่เคารพ

     กระผมดีใจและรู้สึกยินดีต่อการเคลื่อนไหวอย่างมาก กระผมเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ในวงวิชาการแบบมหาวิทยาลัยนี้ได้นานเท่าไหร่ สิ่งละอันพันละน้อย มันมากกว่าที่กระผมคิดไว้ นับตั้งแต่เลขาฯ ออกไปกระผมก็มาทำงานเอกสารไปด้วย ยังมีอีกเยอะในโลกแห่งมายา ไม่อยากจะมาบ่นในเวทีที่แลกเปลี่ยนครับผม กระผมเป็นสุขที่ได้ ลปรร. กับเวทีที่มีชีวิตชีวา กระผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับชาวบ้าน กับเครือญาติ รวมทั้งได้ทำเกษตรพอเพียงด้วย นี่คือเวทีที่ชดเชยความสุขของกระผมจากของแห้ง กระผมยืนยันได้ว่า งานวิจัยส่วนมากในปัจจุบัน ยังห่างไกลความจริง เรื่องมันยาวที่จะเล่าครับผม บริบทที่เราทำวิจัยกับความจริง ห่างไกลกันพอสมควร เราไม่ได้ทำงานวิจัยเคียงบ่า เคียงไห่ล หรือชี้นำสังคม มีโจทย์บนเงื่อนไขความจริงเท่าไหร่ แต่ส่วนใหญ่มันไปคนละทาง ตีพิมพ์นับร้อยๆเรื่อง ยังไม่ได้ยกระดับวิถีชีวิตได้เลย เราต้องกลับมาอยู่กับ "สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่" และ ใช้สิ่งนี้พัฒนาต่อยอด การคิดอะไรไกลตัวมาก...บางครั้งก็ดังวาดวิมานในอากาศจนไร้ฐานยืน เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรเลย กับวิถีชีวิตเงื่อนไขความจริง....มาวาดวิมานบนความจริงด้วยกันครับผม...กระผมเองก็เสียดายชีวิต เวลา แรง และทรัพยากรที่จะไปวาดวิมานในอากาศ....กระผมจึงกลับมาวาดวิมานดิน...เป็นวิมานดินที่พักพิงได้อบอุ่น เพราะมันสัมผัสได้อย่างเป็นรูปธรรมและสุขใจด้วยครับผม 

ด้วยความเคารพครับผม

นิสิต