สวัสดีค่ะ

เคยปั่นจักรยานออกกำลังกาย ตอนเช้ามืดที่ถนนเลียบทางรถไฟลำพูน - เชียงใหม่นานหลายปีมาแล้ว วันแรกที่ออกไปปั่น ตื่นตา ตื่นใจ เหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง คือถนนเลียบทางรถไฟจะมืดมาก ประมาณตี 4 กว่าๆจะมีแสงวิบๆ วับๆ คล้ายหิ่งห้อยเต็มไปหมด ตอนนั้นคิดว่าลูกเสือเดินทางไกลโดยปั่นจักรยาน แต่ความจริงเป็นนักปั่นจักรยานออกกำลังกายตอนเช้ามืด รถติดไฟกระพริบเพราะถนนมืดมากจะได้ไม่ชนกัน มีหลายคณะ มาจากอำเภอสารภีก็หลายกลุ่ม และมักจะปั่นมาทันกันเป็นบางวัน แต่ไม่เคยได้เห็นหน้ากันเพราะมืดมองอะไรไม่เห็นเลย สาเหตุที่เลิกปั่นหรือคะ

      คืองี้ค่ะ...วันนั้นเป็นวันส่งท้ายปีเก่า ก็ออกไปปั่นจักรยานตามปกติ ไปที่จุดนัดพบไม่เห็นใคร คิดว่าคงมีพรรคพวกไปรออยู่ข้างหน้า ก็ออกปั่นไปเรื่อยๆก็ไม่พบใครเลย จะกลับก็ไกลจำเป็นต้องไปข้างหน้าตามถนนที่เป็นวงแหวนจึงจะกลับมาถึงบ้านได้ แต่ยิ่งไกลออกไปก็ไม่พบใครเลย ตอนปั่นจักรยานอยู่บนถนนที่มืดคนเดียวแล้วมีอะไรที่เป็นสีขาวอยู่อีกฟากของถนนเคลื่อนมาหาเรา มันใจคอไม่ดีพยายามจะไม่มองคิดปลอบใจตัวเองนะว่าเป็นนักกีฬาที่มาเดินออกกำลังกายตอนเช้ามืดที่สวมเสื้อสีขาวตัวสูงหนึ่งคน ตัวเตี้ยหนึ่งคน อีกใจหนึ่งก็คิดไปอย่างอื่นที่ทำให้แทบอยากจะกระโดดออกจากรถแล้ววิ่งหนี แต่ไม่รู้จะวิ่งไปทางไหนรอบข้างมีแต่ทุ่งนา ไม่มีบ้านคนเลย ท่องคาถาชินบัญชรในใจเท้าก้ปั่นเร็วสุดแรงเกิด ระยะทางปกติก็ไกลอยู่แล้วพอมาเจอเหตุการณ์อย่างนี้มันช่างไกลเป็นร้อยโยชน์ พอเข้าเขตหมู่บ้านได้จึงผ่อนแรงปั่นลง รีบเล่าเรื่องระทึกขวัญให้ญาติฟัง ก็ถูกห้ามไม่ให้ออกไปปั่นอีก และถึงแม้ใครจะชวนไปก็ไม่เคยไปปั่นจักรยานอีกเลย

                        เคยพบเหตุการณ์อย่างนี้บ้างไหมคะ