 |
คุยต่อ... (ไม่รู้พอจะเรียกว่าสนทนาธรรมได้มั้ย ?)
ปรัชญาจีน มีนักคิดสองสาย คือ เล่าจื้อกับขงจื้อ..
เล่าจื้อ เชื่อว่า ธรรมชาติมีความสมบูรณ์ในตัวเอง ไม่จำเป็นต้องปรับปรุงแก้ไข...
ขงจื้อ เชื่อว่า โลกนี้ยังไม่สมบูรณ์ จะต้องปรับปรุงแก้ไข...
แต่ ขงจื้อก็เป็นได้เพียงครูเร่ร่อน บางแคว้นรับไว้เลี้ยงดู แต่ไม่ใช้งาน...บางแคว้นก็ทำงานไม่ได้เพราะขัดกับอำนาจเก่า... สรุปว่าในชีวิตของขงจื้อ ได้ทำงานในทำนองนายกเทศมนตรีเพียงครั้งเดียว (๓หรือ๗ปีนี้แหละ จำไม่แม่น)...
จุดอ่อนของขงจื้ออย่างหนึ่งก็คือไม่มีอำนาจเป็นรูปธรรม แต่พออีกประมาณร้อยปีต่อมาก็มี เม้งจื้อซึ่งมีแนวคิดเดียวกับขงจื้อ ...แต่เม้งจื้อมีกองทัพส่วนตัว...ประมาณนี้...
....
ตอนบวชใหม่ๆ อาตมาคิดว่า ถ้าวัดมีห้องสมุดและเป็นสนามกีฬา ก็สามารถแก้ปัญหาสังคมพื้นฐานได้หลายๆ อย่าง เคยขายฝันต่อเจ้าอาวาสหลายๆ ท่าน เค้าก็รับฟัง แต่ไม่มีใครนำไปปฏิบัติ...
ความฝันนั้น ยังไม่ได้ใช้ สังคมก็มาถึงยุคนี้ ก็ฝันใหม่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้ใช้หรือไม่...
ยังชอบใจคำที่เพื่อนพูดว่า พวกเขียนหนังสือ คือพวกที่ทำไม่ได้ หรือไม่มีโอกาสทำ...
เจริญพร