ช่วงนี้ที่มโนรมย์ฝนตกเกือบทุกวันเลย
คืนนี้...ยืนรับละอองฝนผ่านหน้าต่างห้องนอน
เลยได้บทกลอนสั้นๆ...มาฝากค่ะ
บ้านน้องฝนกำลังตกเย็นชื่นฉ่ำ
ใจสิพร่ำรำพันว่าแสนคิดถึง
เห็นสายฝนพร่างพรายยิ่งคะนึง
ให้นึกถึงดวงหน้าคนอยู่ไกล
หยาดพิรุณพรูพราวสัมผัสต้อง
เป็นละอองเหน็บหนาวกว่าคืนไหน
มองน้ำฝนหล่นมาสัมผัสกาย
ถ้าอยู่ใกล้น้องจะซบอกอุ่นอิง
แต่ทั้งหมดคิดไปนี้คือความฝัน
แสนประหวั่นพรั่นใจในอกหญิง
หากขอได้อยากให้ฝันกลายเป็นจริง
ไม่เกรงกริ่งแม้ฝนซ้ำกระหน่ำมา
เพราะมีพี่อยู่ข้างกายคอยปกป้อง
แขนทั้งสองโอบกอดดังกำแพงหนา
สายฝนที่เคยพร่างพรู กลับเริ่มซา
ปล่อยเมฆาคืนกลับฟ้าไปหาเดือน