นักบริหารย่อมตระหนักดีว่า องค์การหรือหน่วยงานมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาทั้งใน
ส่วนตัวบุคคล กลุ่ม และองค์การ โดยไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางหรือยับยั้งการเปลี่ยนแปลงได้ และ
การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ก่อให้เกิดปัญหาต่าง ๆอย่างไม่หยุดยั้ง   ฉะนั้น
การที่จะพยายามรักษา


เสถียรภาพ และความเปลี่ยนแปลงจึงเป็นการขัดขวางต่อกฎแห่งความจริง นักบริหาร
ตะหนักต่อไป
ว่า เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น  ผู้ทำงานมักมีกิริยาต่อต้านขัดขืนไม่พอใจ     เพราะเข้าใจว่าการ
เปลี่ยนแปลงคือการขัดขวางต่อฐานะ และคุณค่าของตน ยกตัวอย่างเช่น
การเปลี่ยนแปลงเพื่อเพิ่ม
ประสิทธิภาพของงาน 
ผู้ใต้บังคับบัญชาอาจต่อต้านไม่พอใจ ในทางตรงกันข้ามถ้าผู้ใต้บังคับบัญชา

ต้องการให้มีการเปลี่ยนแปลง
เพื่อสวัสดิการ ผู้บังคับบัญชาอาจต่อต้าน ขัดขืนไม่พอใจเพราะเข้าใจ
ว่าเป็นการ
กระทบกระเทือนต่ออำนาจการปกครองหรือความมั่นคงในตำแหน่ง
หน้าที่การงานของตน
ดังนี้เป็น
ต้น แต่ถ้าจะพิจารณาให้ถ่องแท้ตามเหตุผล และความเป็นจริงแล้ว การเกิดแนวความคิดใน
การเปลี่ยนแปลงต่างหากที่ทำให้เกิดประโยชน์  และคุณภาพใหม่อันเป็นที่น่าพอใจมากขึ้นด้วย