เมื่อวานนี้ พาเด็กไปร่วมกิจกกรม TO BE NUMBER ONE ที่อ.บ.จ. ตอนไปถึงโรงเรียนเห็นการแต่งตัวของเด็กแล้วอึ้ง พูดไม่ออก หลากหลายสไตล์มาก ก็บอกไปตรงๆว่าการแสดงที่ศาลากลางจังหวัดคราวก่อนเป็นการโชว์เฉพาะโรงเรียนเรา 1 ชั่วโมง คราวนี้ไม่เหมือนกันเป็นการประกวดแข่งขัน เดี๋ยวจะได้พบว่าแต่ละทีมเขาเต็มที่แค่ไหน 8.30 น. ถึงเวลาเดินทาง หนูนาเด็กหัวหน้าทีมบอกครูให้รอก่อนเพราะลืมC.D. ลุงติ๋วคนขับรถตะโกนลั่นว่าจะแข่งวาด 9 โมง แล้วต้องแวะเติมน้ำมันรถอีก ไปถึงอ.บ.จ.ครูอารีรออยู่ให้เด็กที่แข่งขันวาดไปรายงานตัวและนั่งที่โต๊ะเตรียมรับอุปกรณ์สำหรับวาดภาพ เลยไปห้องประชุมรายงานตัวเพื่อแข่งขันเต้นแอโรบิค เด็กจับฉลากได้แสดงเป็นลำดับที่ 4 ในตอนบ่าย ตอนเช้ามีการประกวดทอลค์โชว์ของระดับมัธยม พาเด็กนั่งเก้าอี้ข้างหน้าจะได้ไม่พูดมาก การแสดงน่าสนใจดีแต่ละโรงเรียนเตรียมตัวมาอย่างดี งัดภูมิปัญญาท้องถิ่นออกมาโชว์กันเต็มที่ มีการนำเสนอด้วยภาษายอง ที่เหน่อแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ภาษาคำเมืองของอ.บ้านโฮ่ง โรงเรียนบ้านโฮ่งรัตนวิทยา ก็มีเอกลักษณ์ของ"หนุ่มดอยเต่า" ที่น่ารักมาก แถมยังนำเสนอด้วยเพลงซออีกด้วย ทำเอากรรมการและผู้ชมยิ้มด้วยความเอ็นดูที่เยาวชนเห็นคุณค่าของภูมิปัญญาท้องถิ่น โรงเรียนแม่ทาวิทยาคมก็สุดยอด แต่โรงเรียนที่ได้รางวัลชนะเลิศเป็นโรงเรียนจักรคำ คณาทร โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด

เริ่มการประกวดเต้นแอโรบิคเวลาประมาณ12.00น. เด็กๆเริ่มตื่นเต้นที่การแสดงใกล้เข้ามา นั่งตอนหน้าได้เห็นชัดเจนถึงความพร้อมของทีมอื่นๆ การแต่งกายกรรมการเขาให้คะแนนด้วย 20 คะแนน เวลาใกล้เข้ามาทุกขณะ เด็กๆปรึกษากันว่าจะแสดงบนเวทีหรือข้างล่าง แล้วมาบอกครูว่าจะแสดงข้างล่างเหตุผลคือถ้าแสดงบนเวทีขอบเวทีบังเท้า ผู้ชายเขาเต้นโชว์ลีลาเท้าก็ไม่เห็น ครูให้คำแนะนำว่า ถ้าเต้นข้างล่างคนดูที่อยู่ข้างหลังมองไม่เห็น ถ้าขึ้นไปบนเวทีจะเด่นเลยนะฯลฯ เด็กๆตกลงตามที่ครูแนะนำ พอรายการที่ 3 จบเด็กๆก็วิ่งขึ้นไปบนเวที คนดูคงแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กผู้ชายแต่งตัวเหมือนไปเที่ยวงานวัดมาทำยุ่งอะไร... เงียบไปคงอึ้งเหมือนที่เราเห็นครั้งแรกนั่นแหละ กรรมการก็คงอึ้งเหมือนกันแหละ เงียบไปเลย จนเด็กจัดแถวเสร็จเตรียมจะแสดงถึงประกาศว่า รายการต่อไปทีม....เป็นภาษาอังกฤษ.(ขอโทษครูลืมชื่อทีมของหนูจริงๆ) เสียงเพลงมา เด็กผู้ชายคนแรกเริ่มแสดง คนที่สอง...เสียงผู้ชมร้องโอ้โฮ...มาจากข้างหลัง คนที่สาม...ครูก็ถ่ายรูปให้มากที่สุด เสียงคนดูเงืยบกริบตาจ้องบนเวทีที่เด็กโชว์ลีลาหกคะเมนตีลังกาหัวหมุน อะไรต่างๆเปลี่ยนเพลงช่วงเชื่อมต่อเด็กผู้หญิงวิ่งเข้ามาทำท่าผลักผู้ชายปลิวไป และก็เป็นการแสดงของด็กผู้หญิงล้วนแต่งตัวตามสไตล์หลากหลายอีกนั่นแหละแต่น่ารักแบบวัยรุ่น แต่แสดงพร้อมกันเหมือนทุกครั้งที่เคยแสดงมา เพลงที่สามเด็กผู้ชาย วิ่งออกมาจับคู่แล้วแสดงพร้อมกัน บนเวทีตอนนี้ไม่มีเอกลักษณ์อะไรที่เป็นเครื่องหมายของทีมเลย เหมือนเป็นงานวัดที่เด็กมาสนุกตามประสาของเขาจริงๆ จบเพลงมีเด็กถือป้ายชื่อ "โรงเรียนวัดขี้เหล็ก" วิ่งออกมาคนถือป้ายผ้าตัวโต 2คนหญิงแต่งชุดนักเรียน ชายตัวอ้วนกางเกงขายาวเสื้อลาย เด็กตัวกะเปี๊ยกชุดดำอยู่กลางป้ายผ้า ...เสียงผู้คนร้องฮือ ...แล้วเสียงปรบมือก็ดังขึ้นพร้อมกัน ! เรากับครูอารีนั่งอยู่แถวหน้าสุดปรบมือให้กำลังใจเด็กจนกระทั่งเข้ามานั่งก็บอกเด็กว่า ยอดเยี่ยม รู้ไหมการแสดงของเราสะกดคนดูทั้งห้องประชุมเลยนะ ดีมากลูก ฯลฯ และเป็นอย่างนั้นจริงๆ เฮ้อ...นึกว่าจะมาทำให้โรงเรียนเป็นภาพลบซะแล้ว แหวกแนวออกไปเลย นี่คือสังคมของเด็กวัดขี้เหล็กจริงๆ ไม่มีครูคนไหนจะมาสอนเด็กเต้นอย่างนี้ได้ เขาฝึกกันเอง เด็กได้แสดงความคิดและแสดงออกด้วยตัวเอง ก็ทำให้มีความสุขไม่เครียด ไม่ต้องกลัวครูดุเพราะครูคนไหนก็ไม่รู้ว่าผิดหรือถูก เพียงแต่มาดูให้กำลังใจให้ความสะดวก ให้คำแนะนำเมื่อเด็กมีปัญหาเท่านั้น ขนาดเราไม่ได้เป็นครูประจำชั้นและเพิ่งรู้เมื่อ ผ.อ.โรงเรียนบอกให้เราพานักเรียนมาแสดงในงานนี้ เมื่อก่อนโรงเรียนเลิกนี่เอง ไม่มีคำสั่งอะไรเลย นักเรียนมาแสดงด้วยใจ ฝึกซ้อมมาเต็มที่ในเวลาจำกัดแค่ 3 วัน ครูก็มาด้วยใจ งานนี้จบแบบ Happy ending เพราะจิตนิ่งไม่หวั่นไหว แสดงเต็มความสามารถ

นี่คือชีวิตจริงของเด็กจากโรงเรียนวัดขี้เหล็กโดยแท้ เป็นเด็กวัดก็สู้ด้วย "ใจ" ที่ชนะใจผู้ชมได้จริงๆ ขอปรบมือให้กับความสามารถและความคิดของเด็ก ด้วยใจจริงค่ะ