.....เมื่อเกิดเป็นปถุชนอยู่บนโลก สุขและโศกธรรมดาอย่าท้อถอย คงมีบ้างหนามชีวิตขีดเป็นรอย เป็นส่วนน้อยของชีวิตคิดทำไม มีล้มลุกคลุกคลานผสานผสมมีขื่นขมมีหอมหวาน<br>อย่าวหวั่นไหว มีการพบการพรากจากกันไป มีได้มาเสียไปไม่จีรัง จงจำเอาไว้ในดวงจิต เมื่อพ่ายแพ้อย่าพึงคิดว่าสิ้นหวัง ดังอาทิตย์ที่บางคราล้ากำลัง จึงบดบังแสงบ้างบางเวลา สองมือปาดหยาดน้ำตาอย่าให้ไหล เฝ้าฝึกฝนจิตใจให้หาญกล้า แม้จะมีเรื่องเลวร้ายผ่านเข้ามา จงตั้งหน้าต่อสู้......อย่างผู้ทรนง

การเรียนของเด็กประถมไทย ทำไมนักวิชาการจึงช่างนั่งเขียนในห้องแอร์ เปลี่ยนหลักสูตรกันบ่อยเหลือเกิน"

ถ้าไม่เป็นการโกหกตัวเองในโลกความจริงของหน่วยราชการของไทย บางที่บางแห่งจะต้องมี “เส้น” เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย คนที่ไม่มีเส้นก็เลยไม่ได้รับการเหลียวแล ครูประถมไม่มีเส้นที่ได้เขียนร้องเรียนเรื่องการทำเรื่องเสนอย้ายจากโรงเรียนเดิมไปอยู่โรงเรียนที่ใกล้บ้าน เป็นความจริงของเรื่องเส้นที่คาดว่ายังมีครูอีกหลาย ๆ ท่านที่เจอปัญหานี้แบบเดียวกัน