เรียนท่านอาจารย์หมอที่เคารพ

 ท่านอาจารย์ปราโมทย์ นาครทรรพ เขียนได้ชัดเจนและตรงประเด็น ในบางมุมมองหลายคนอาจจะยอมรับไม่ได้ อาจจะมองว่าเขียนแรง แต่สิ่งเหล่านี้คือความเป็นจริงและยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เพียงแต่ใครจะกล้ายอมรับว่ามันจริงแบบเปิดเผย กระผมมองว่า มีเพียงส่วนน้อยที่ฉุกคิดและทำอยู่ในทางที่ถูกต้องเหมาะสม ยั่งยืน และไม่มากพอกับกระแสหลักที่ลากจูงไป ข้อความข้างล่างของท่านอาจารย์ปราโมทย์ สรุปอย่างชัดเจน

"ชาติไทยได้ลงทุนส่งคนไปเรียนนอกมาร้อยกว่าปีจนมีดอกเตอร์ในทุก สาขาวิชาการเต็มประเทศ ผู้เขียนเชื่อว่าถ้ามีความตั้งใจทางการเมืองที่แน่วแน่ และมีวิสัยทัศน์ทางการศึกษาของชาติที่ถูกต้อง ชาติเราต้องพึ่งตนเองทางวิชาการได้ภายใน 20 ปีจากนี้ไปอย่างแน่นอน"

 ทั้งนี้ เมื่อสังคม อยู่ใน มิจฉาทิฐิ อวิชชาและอุปาทาน เกาะเกี่ยวกันแน่นแฟ้น คงยากที่จะออกจากตรงนั้นได้ กระผมคิดว่าอย่างนั้น หากมองสังคมโลกว่า ที่มาฝึกฝนตนเอง มาสร้าง บารมี ความดี ในทางประเสริฐ ก็ควรจะใช้วิกฤตเป็นโอกาส แต่ถ้าทำไม่ได้ก็อยู่กับความหวังและความเชื่อเพื่อสร้างแรงบันดาลใจต่อไป คงนั่งเห็นสิ่งต่างๆให้มันแตกเป็นเสี่ยงไม่ได้ สิ่งไหนทำได้ก็ทำไปคนละไม้คนละมือ พออ่อนล้า ก็เติมแรงใจ นึกถึงยุคแห่งปัญญา หรือพระศรีอาริยะเมตตไตร เป็นแรงบันดาลใจครับผม 

 ด้วยความเคารพครับผม

   นิสิต